اين روزها در گوشه و كنار حرف از «هنرمندگريزى» در عرصه تئاتر بسيار شنيده مى‌شود. گاه مو سفيدكرده‌ها و استخوان خردكرده‌هاى تئاترى سخن از جذابيت فريبنده سينما و تلويزيون مى‌گويند و گناه هجرت برخى از اهالى تئاتر را به عرصه‌هاى تصويرى از چشم سينما و تلويزيون مى‌بينند كه پز و پول و پشت جلد مجله اش بيشتر به نظر مى‌آيد و شيرين‌تر! اما از سوى ديگر بسيارى از اهالى سينما و تلويزيون به «تئاتر» علاقه نشان مى‌دهند و تلاش مى‌كنند هرطور شده اگر شد روى صحنه تئاتر و اگر نشد حداقل در «تله تئاتر» حضور پيدا كنند و در سياهه كارنامه شان فعاليت تئاترى را هم از علايق خود معرفى كنند. تجربه نشان داده كه بسيارى از بازيگرانى كه از تئاتر به سينما وارد شده‌اند چهره‌هايى موفق بوده اند؛ بازيگرانى همچون عزت الله انتظامى، على نصيريان، محمدعلى كشاورز، پرويز پرستويى، مرحوم خسرو شكيبايى، رضا كيانيان، ماهايا پطروسيان، آزيتا حاجيان، پانته آ بهرام، مهتاب نصيرپور، گلچهره سجاديه و صدها تن ديگر. اما بازيگرانى كه از سينما به تئاتر آمده و اين عرصه را تجربه كرده‌اند كمتر موفق بوده و در سينما بازيگران بهترى بوده اند.
در سال‌هاى گذشته برخى از بازيگران سينما بنا به علاقه يا فرصتى كه پيش آمده براى اولين بار در كارهاى تئاترى ظاهر شدند، محمدرضا فروتن (رومئو و ژوليت)، ميترا حجار و مهتاب كرامتى (آنتيگونه و هملت)، حبيب رضايى (در بيشتر آثار محمد رحمانيان)، مريلا زارعى (سمفونى اين فصل را با من بخوان) و چند تن ديگر از اين گروه هستند كه بدون شك جلوى دوربين بازيگران شاخصى بوده‌اند اما روى صحنه نتوانستند مخاطب را راضى كنند كه البته ترانه عليدوستى در «فنز» يك استثنا به شمار مى‌آيد.
از سوى ديگر بسيارى از بازيگران سال‌هاى دور تئاتر كه به خاطر پرداختن به سينما و تلويزيون كمتر روى صحنه ظاهر شده‌اند گاه روى صحنه رفته و توانايى‌هاى خود را به رخ كشيده‌اند بازيگرانى همچون پرويز پرستويى (عشق آباد و فنز)، سعيد پورصميمى (هنر و دايره گچى قفقازى)، رضا كيانيان (بازى استرينبرگ و حرفه اى‌ها)، اكبر عبدى (اكبر آقا آكتور تئاتر)، حميد جبلى و مرحوم رضا ژيان (دوستان)، على نصيريان (پنجره‌ها)، ثريا قاسمى (در مصر برف نمى‌بارد)، گلاب آدينه (پوف)، مهدى‌هاشمى و پرويز پورحسينى (كارنامه بندار بيدخش)، مرضيه برومند (افرا) و ده‌ها هنرمند ديگر را مى‌توان در همين باره مثال زد.با این حال برخی از بازیگران دیگر همچون بیژن امکانیان اعلام کرده‌اند که به زودی روی صحنه می‌روند!
توليد سالانه ۷۰ تا ۱۰۰ فيلم سينمايى و تقريباً همين تعداد فيلم ۹۰ دقيقه اى تلويزيونى (تله فيلم) باعث شده گذر كمتر بازيگر تئاترى هجرت كرده به صحنه‌هاى تئاتر بيفتد، دليلش هم گرفتارى‌هاى كارى و ماجراى معروف دغدغه معيشت و كمبود زمان است.اما تئاترهاى تلويزيونى- كه اين روزها پايگاه اصلى اش شبكه چهار است- فضايى فراهم كرده تا برخى از بازيگران تئاترى بتوانند با فرصتى اندك در اين آثار به ايفاى نقش بپردازند. حضور بازيگرانى همچون محمدرضا فروتن و نيكى كريمى (در تله تئاتر خرده جنايت‌هاى زن و شوهرى) كار فرهاد آئيش نمونه اى مثال زدنى از اين رويكرد است. بازيگرانى كه در عرصه سينما حرف‌هاى زيادى براى گفتن دارند اما در اين اثر حتى در حد يك بازيگر معمولى هم ظاهر نشدند.اين روزها از حضور شهاب حسينى و صابر ابر در كار «كرگدن» از فرهاد آئيش، فرزاد حسنى در «مهر هفتم» به كارگردانى سعيد شاپورى و.‎.‎. هم خبرهايى مى‌رسد اما بايد در انتظار ماند و ديد اين چهره‌ها كه تجربه بازيگرى تئاتر ندارند چگونه عمل خواهند كرد.