«ابراهيم حاتمي‌كيا» مي‌گويد هيچ‌گاه از سينماي دفاع مقدس خداحافظي نكرده است و مطمئنا در آينده، بازهم فيلم جنگي خواهد ساخت.
در سال‌هاي اخير، كمتر پيش آمده كه «ابراهيم حاتمي‌كيا» در گفت‌وگويي شركت كند، اما هرگاه كه مجال دست داده و به گفت و شنود تن داده، نظراتش آنقدر روشن و شفاف بوده كه تا مدت‌ها در محافل رسانه‌اي بر روي آنها بحث شده است. كارگرداني كه به شدت معتقد به حرمت قلم است و در جاهاي مختلف در توصيف افرادي كه انتقادات نابجايي از او مطرح مي‌كنند، از به كار بردن لفظ «قلم به مزد» به آنها ابايي ندارد. كارگرداني كه دوست دارد مسيرهاي متفاوتي را در سينما تجربه كند و بارها نيز چنين كاري را انجام داده است اما خودش معتقد است در تمامي اين تجربه‌ها، امضاي «ابراهيم حاتمي‌كيا» پاي فيلم‌هايش خورده است و به همين دليل، به شدت نسبت به كساني كه «دعوت» را متعلق به او نمي‌دانند، اعتراض مي‌كند.«ابراهيم حاتمي‌كيا» در گفت‌وگويي اختصاصي، درباره وضعيت سينماي دفاع مقدس، اوضاع فعلي سينماي ايران، سرنوشت «به‌رنگ ارغوان» و «دعوت»، فيلم در حال نمايش و پرمخاطبش، به پرسش‌هاي خبرگزاري فارس پاسخ داد.او در پاسخ به اين پرسش كه آيا با فيلم «دعوت» كه نخستين فيلم او در ژانري كاملا غيرجنگي است، مسير جديدي براي «سينماي حاتمي‌كيا» آغاز شده است، به اين معنا كه ممكن است موجب شود او ديگر سراغ مضامين دفاع مقدس نرود، مي‌گويد: ابدا اين چنين نيست، من سينماي جنگ را دوست داشته، دارم و خواهم داشت و مطمئنا در آينده بازهم فيلم جنگي خواهم ساخت.وي در عين حال، به مديريت سينماي دفاع مقدس انتقاداتي را وارد مي‌كند. به اعتقاد او تشكيلاتي كه عقبه مالي و قدرت مالي خودش را از يك جريان نظامي بگيرد، به شكل طبيعي بايد وامدار اين جريان باشد و اين بها ندارد.
«حاتمي كيا» درباره وضعيت سينماي ايران نظر ويژه‌اي دارد. او در عين حال كه نسبت به مديريت كلان فرهنگي و سينمايي انتقاداتي دارد اما انتقاد اصلي را به خود فيلمسازان وارد مي‌كند كه حرف مردم را نمي‌زنند و دغدغه مخاطب را آنگونه كه بايد ندارند و در مقابل مديران سينمايي نيز با سخت‌گيري‌هاي بي مورد مانع بيان حرف‌هاي نو و تازه در سينماي ايران شده‌اند.او در تبيين وضعيت فعلي سينماي ايران مي‌گويد: وقتي من فيلمساز سوژه‌هايي را انتخاب مي‌كنم كه جذابيت مردمي ندارد، آپاراتچي سينما نور سالن را كم مي‌كند، براي اين كه مدت عمر لامپش بيشتر باشد... از سوي ديگر، با تهيه كننده‌اي كه با حداقل بودجه فيلمي را مي‌سازد، يا مميزي‌هايي كه در تشكيلات ارشاد بابت سوژه فيلم‌ها رخ مي‌دهد و اجازه پديدار شدن رنگ جديد و اجازه به وجود آمدن فرصت‌هاي جديد و آزمايش‌هاي جديد را در حوزه سينما نمي‌دهد، نمي‌توان دليل واحدي براي اين پديدآمدن اين وضعيت پيدا كرد.حاتميِ‌كيا معتقد است: مجموعه اين عوامل جمع مي‌شوند تا اين شرايط شكل بگيرد و بايد به اين‌ها، ماهواره و قدرت تلويزيون را - كه با همه قوا سعي مي‌كند جذب تماشاگرش آنقدر وسيع باشد كه تماشاگر ايراني تنها به تلويزيون فكر كند و از سينما دست بكشد- اضافه كرد.