نويسنده: لي پي مسفادين / مترجم: كامبيز پارتازيان

جكوبسان ساختار بافت‌ها و پويايي ارتباطات بافتي و تعامل در فضاي مجازي را بررسي مي‌كند، در عين حال، گيبس و كرادو و دانكر طيفي از سمبل‌هاي مورد استفاده در دنياي مجازي و ريشه‌هاي فرهنگي آنها را مورد مطالعه قرار مي‌دهند.كلوت و بلمور عناصري نظير اطلاع‌رساني، توصيف و تشريح را بررسي مي‌كنند. كچ و كندان نيز به بررسي چارچوب كلي تصميم‌گيري و كاركردهاي متقابل نظير فوق زبان و بازگويي مي‌پردازند و كريستال نيز نسل جديدي از ارتباطات اينترنتي را مورد مطالعه قرار مي‌دهد.
زبان اينترنت نيز از طريق روابط و هويت‌هاي كاربران شكل مي‌گيرد.به عنوا مثال، گزارش ويسكونسكي به نحوه تأثيرگذاري عوامل فرهنگي‌اي نظير (پايگاه،موقعيت،طبقه) در «بسترسازي و تعيين قوانين مربوط» به ارتباطات اينترنتي پرداخته است، و پائوليلو رابطه‌اي بسيار ساختارمند را بين متغيرهاي زبانشناختي و پايگاه‌هاي اجتماعي كاربران در چت، توصيف مي‌كند.ساير مقالات نيز به تحليل موضوعات مهمي نظير تأثيرات مديريت، جنس و عوامل اجتماعي بر ارتباطات خصمانه درون اتاق‌هاي چت پرداخته‌اند يا ساختار پيام‌هاي الكترونيكي زنانه-مردانه كه در فهرست ايميل هاي آكادميك آمده‌اند را تشريح مي‌كنند.
دي اوليويرا» بي‌حرمتي‌هاي مؤدبانه» را در يك فهرست بحث زبان پرتغالي ارزيابي مي‌كند و نتيجه مي‌گيرد كه در اين بافت، مخاطبان مرد بر نقش‌هاي جنسيتي سنتي خود به مثابه «احكام مبادي ادب» خود تأكيد مي‌كنند.در مقابل، هرينگ و پانيامتيكول از بررسي جنس و گردش تخصيصي در اتاق چت تايلندي نتيجه گرفتند كه زنان تايلندي در اين بافت نسبتاً قدرتمند شده‌اند.ليو جوانب عاطفي اجتماعي و وظيفه‌شناختي ارتباطات كامپيوتري را مدنظر قرار مي‌دهد، حال آنكه برگزيده‌هاي سال 1994 دری شامل مقالاتي مي‌شود كه ارتباطات خرده فرهنگ‌هاي مختلف فضاي مجازي و ماهيت و كاركرد فضاي مجازي را بررسي كرده‌اند.آخرين گروهي كه به پژوهش درخصوص زبان فضاي مجازي پرداخته‌اند، برآيندهاي چيرگي زبان انگليسي را بر فضاي مجازي و فرهنگ مجازي بررسي كرده‌اند.پس روز به روز آشكارتر مي‌شود كه بافت‌هاي ارتباطي و ساختارهاي فرهنگي- اجتماعي آن‌لاين و ارتباطات شبكه‌اي، فراوان و متنوع‌اند و نمي‌توان آنها را به آساني طبقه‌بندي نمود.

- گرايش‌هاي (روندهاي) آينده
مبادا تصور كنيم كه گستره ي فعلي ارتباطات اينترنتي و كامپيوتري متني- خواه ايميل و خواه فوق‌ متن- ايستا است، لازم است به خاطر داشته باشيم كه فناوري‌هايي كه مفاهيم مربوط به زبان ادبيات آن‌لاين را به چالش مي‌كشند قريب‌الوقوع‌اند.تاكنون، خوانندگان مطالب اينترنتي مجال ايجاد يا توصيف متن آن‌لاين را نداشته‌اند.در عين حال، تعداد محدودي از نويسندگان يا توليدكنندگان، تمام مطالب را كنترل مي‌كرده‌اند.اشكال جديد فوق متن نظير آنهايي كه ويكيس (يك وب سايت يا يك مجموعه اسناد فوق متني ديگري كه به كاربر امكان اضافه كردن مطلب و نيز ويرايش آن توسط كاربر ديگر را مي‌دهد) قول عرضه شان را داده است، تمايزات آشكار بين نويسنده و خواننده، توليدكننده و مصرف‌كننده متن يا مطلب آن‌لاين را كمرنگ مي‌كند. پيشتر دريافتيم كه خواندن كه با توليد معنا در ارتباط است و فناوري‌هاي جديدي كه دسترسي را آسان مي‌كنند به چندين خواننده و نويسنده امكان مي‌دهد تا تحليل‌ها و تفاسير خود را از متن به طور مستقيم ثبت كنند و در فرايندي تفسيري پوياي معناساز شركت كنند.به گفته براگا و باسناردو اين پيشرفت ها كه چالش جديدي را پيش روي كاربران قرارداده مهمتر و عميق تر از كنترل متون غير خطي است.خوانندگان روز به روز با متوني مواجه مي‌شوند كه توسط چند مؤلف نوشته شده و در شرايطي قرار گرفته كه دائماً در حال تغيير است، شرايطي كه عقايد فعلي ما را درخصوص نحوه توليد، ارزيابي و اشاعه علم به نحو بنياديني تغيير مي‌دهد.

نتيجه‌گيري
افراد به هنگام ساخت و تبادل معنا با يكديگر طيفي از عوامل ادبي و زباني را در ايجاد متون و ارتباطات چندجانبه به خدمت مي‌گيرند.اين فرايند خود تحت تأثير بافت‌هاي اجتماعي و فرهنگي و هويت افراد قرار مي‌گيرد.در ارتباطات اينترنتي و كامپيوتري، زبان، ادبيات و فناوري،همه را به گفته ويگوتسكي مي‌توان «ابزارهاي فرهنگي» ناميد كه افراد از آنها به منظور تأثير بر معنا و (نه الزاماً تعيين آن) استفاده مي‌كنند.اين مسأله بيانگر آن است كه هيچ رويكرد نظري معناداري به فهم زبان در اينترنت نبايد، فناوري را به ادبيات يا بالعكس ترجيح دهد، بلكه بايد هر دو را مكمل يكديگر بداند. لي ضمن توجه به اين مطلب معتقد است كه نظريه فعاليت، نظريه شبكه عامل ومفهوم اجتماعات عملكردي مي‌توانند چشم‌اندازهاي مفيدي براي بررسي ادبيات ونحوه تأثير آن بر ارتباطات اينترنتي و كامپيوتري باشند.لي با ذكر نمونه‌هايي از رويكردهاي جديدي كه اهميت آموزش، عامليت و اقتباس كاربر را نشان‌ مي‌دهند، راسل نظريه فعاليت را- كه بر انتقال دوباره معنا يا شيوه‌هاي اقتباس ابزارهاي جديد توسط افراد به منظور برقراري ارتباط با ديگران تأكيد دارد- به مثابه چارچوبي كه امكان پژوهش و درك جديدي از استفاده انسان‌ها از كامپيوتر به عنوان ابزارهاي فرهنگي جديد تعامل بين افراد را فراهم مي‌كند را مورد تأكيد قرار مي‌دهند و آن را برجسته مي‌كنند.