برايان اسميت چنين عنوان مي‌کند: «من با رهبران بسياري ملاقات کرده‌ام که آرمان‌ها و نقطه‌نظرهاي شخصي‌شان باعث نابوديشان شده است». علت اين اتفاق، در بسياري از موارد، اين است که رهبران ظرفيت خود را براي ديدن واقعيت‌هاي روزمره از دست مي‌دهند. در ادامه مطلب وبلاگ «به انديش» آمده است: آنها با تحمل نابساماني‌ها و پرهيز از عدم قطعيت‌ها، تظاهر مي‌کنند که همه چيز به خوبي پيش مي‌رود. در نهايت ايشان به جاي رهبر، مبدل به سخنرانان قابلي خواهند شد. رهبراني که طراح، ناظر و معلم هستند، قادرند که وظيفه اصلي خود را به خوبي تشخيص دهند. مارتين لوتر کينگ مي‌گويد: «دقيقا به همان ترتيب که سقراط معتقد بود، براي رهانيدن بشر از چنگ افسانه و خرافات، به وجود آمدن نگراني و تشويش در اذهان ضروري است، امروزه نيز به وجود آمدن نوعي نگراني و تشويش براي بيرون آمدن بشر از اعماق تاريک تعصب و نژاد پرستي الزامي‌ است».