برخی از تحلیل گران سیاسی ایران خوش باورانه گمان می‌کنند در صورت پیروزی باراک اوباما نامزد حزب دموکرات در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، تنش سی ساله دو کشور ایران و آمریکا رو به تفاهم خواهد گذاشت.
بر این باور خلل زیادی وارد است و اظهار نظرهای صریح اوباما در مورد ایران به خصوص برنامه اتمی آن و درگیری اش با اسرائیل این سوء برداشت را از میان برمی دارد.
باید به این مسئله توجه داشت که اگرچه منابع مالی جمهوری خواهان عمدتا تکیه بر کارخانه‌های اسلحه سازی دارد و سودآوری آنان در گرو درگیری در جای جای جهان است و دموکرات‌ها تا حدودی متکی بر سرمایه‌های صنعتی هستند اما نقش لابی صهیونیستی و سرمایه داران اسرائیلی در تعیین خط مشی سیاسی کل نظام حکومتی آمریکا غیر قابل انکار است.
اگرچه گهگاه دموکرات‌ها درباره ایران با ادبیات نرمتری صحبت می‌کنند اما تاکنون اقدام عملی‌ای از سوی آنان در رابطه با اصلاح رابطه با ایران برداشته نشده است. مادلین البرایت زمانی که وزیر امور خارجه دولت کلینتون بود به خاطر کودتای 28 مرداد از مردم ایران عذر خواهی کرد، اما کلینتون در زمان زمام داری خویش دور تازه‌ای از تحریم‌ها علیه ایران را به اجرا گذاشت.
اکنون نیز نمی‌توان با وجود اظهارات ناخوشایند اوباما در مورد ایران اینگونه تلقی کرد که رئیس جمهور شدن وی به نسبت مک کین به نفع ایران خواهد بود.
گذشته از نفوذ صهیونیست‌ها در نظام مالی و سیاسی آمریکا، اسرائیل متحد استراتژیک آمریکا در تمام دنیاست، بنابراین به نظر می‌رسد تا زمانی که مخاصمه میان ایران و اسرائیل برقرار است نمی‌توان امید به ترمیم رابطه ایران وآمریکا داشت.
رابطه ایران وامریکا بعد سومی دارد که بسیاری از کارشناسان در تحلیل‌های خود از آن غافل اند و آن اسرائیل است. بنابراین تا زمانی که ایران اسرائیل را دشمن خود می‌داند، نه اوباما و نه مک کین هیچکدام به نفع ایران عمل نخواهند کرد.