در زمان دولت خاتمي و به استناد مفاد قانوني برنامه‌ي چهارم توسعه كشور و با رويكرد علمي و عمومي كردن تربيت بدني و ورزش، در سال 1382 طرح جامع توسعه تربيت بدني و ورزش توسط سازمان تربيت بدني پس از بحث و تبادل نظر بيش از 60 استاد دانشگاه تدوين شد. هر چند قرار بود كه اين طرح در سال اول برنامه سوم توسعه (1379) تهيه شود اما، به دلايل مختلف به تعويق افتاد. اين طرح نخستين سند ملي است كه با بهره‌گيري از نظرهاي 700 نفر از متخصصان، كارشناسان و دست اندركاران ورزش و با صرف 46000 نفر ساعت و 14 ماه كار مداوم به وجود آمد. در ابتداي اين نشست دكتر رضا قراخانلو تصريح كرد: از قبل انقلاب در كشور قبض و بسط‌هاي زيادي داشتيم چند نوبت سازمان ورزش منهل و جابه‌جا شد و افراد عوض شدند و اين كار تا زمان بعد از انقلاب ادامه پيدا كرد. بعد از انقلاب هم چند سوال اساسي مطرح بود، سوال اين بود كه ورزش ما به كجا مي‌رود؟ برنامه دارد يا نه، عبارات مختلفي به كار گرفته مي‌شد، مثلا عنوان مي‌شد كه ورزش بيمار است، ما سردرگمي داريم. تداخل در وظايف وجود دارد يا عبارات ساده‌تر و عاميانه‌تري در خانواده ورزش وجود داشت و مي‌گفتند معلوم نيست كي چه كاره است يا منابع مالي كم است، معلوم نيست در كشور چقدر ورزش در اولويت است. گفته مي‌شد كه جزيره‌ايي عمل مي‌شود. نوسان در ورزش زياد بود، ورزش آموزش و پرورش از يك ساماندهي برخوردار نبود. همه اينها منجربه اين شد كه به عنوان تكليف برنامه‌ي سوم توسعه تدوين طرح جامع در دستور كار قرار گيرد. قراخانلو ادامه داد: درنهم شهريور 1382 آن چيزي كه حاصلش طرح جامع ورزش بود، در هيات وزيران تصويب شد. سوال اين بود كه آيا لازم است، مجلس هم اين طرح را تصويب كند. بخش‌هايي را مجلس بايد تصويب مي كرد، ولي بخش‌هايي هم نياز به اين كار نداشت و خود دولت مي‌توانست ابلاغ كند كه اين كار انجام شود. قراخانلو خاطرنشان كرد: در آن مقطع دو اتفاق افتاد، يك اتفاق كوتاه مدت يعني كانديداي شدن مهرعليزاده براي رياست جمهوري، كه شش ماه طلايي را براي تثبيت طرح جامع از دست داديم و اتفاق بلندمدت‌تر اين بود كه دولت عوض شد و دولت جديد به هر شكل اين طرح عملا كنار گذاشت و بعد از يك مدت گفته شد در حال بازنگري طرح هستيم.