منيژه حكمت گفت: در «سه زن» شعاري وجود ندارد و هشداري به نسل مياني است تا تلاش بكند و به نسل جوان برسد و اين موضوع را سعي كردم صادقانه به تصوير بكشم.
اين كارگردان كه دومين ساخته بلند سينمايي‌اش بعد از «زندان زنان» اين روزها به نمايش عمومي درآمده است، «سه زن» را فيلمي دانست كه بايد به آن فكر كرد و اظهار داشت: وظيفه ما اين نيست دو ساعت بياييم و فقط مردم را سرگرم كنيم و به آن‌ها لقمه آماده بدهيم. اگر اين‌گونه فكر مي‌كردم سراغ ساخت چنين فيلم سختي نمي‌رفتم. من بايد «سه زن» را مي‌ساختم و نمي‌توانم بگونه‌ي ديگري فيلم بسازم.
وي با اشاره به شكل‌گيري اين فيلم خاطرنشان كرد: در طرح اوليه من دختر جواني در بستر لايه‌هاي اجتماعي ايران به كشف و شهودي مي‌رسد و مادري هم كه به نسل خود من تعلق دارد، در اين طرح حضور داشت. اين خط اوليه را با داريوش عياري به عنوان مدير فيلم‌برداري در ميان گذاشتم و از نغمه ثميني به عنوان سرپرست تيم نويسندگي براي همكاري دعوت كرديم.
اين كارگردان ادامه داد: نغمه ثميني مادربزرگ را به اين قصه اضافه كرد و داستان روايت سه نسل شد.
حكمت به شرايط توليد سخت فيلم «سه زن» اشاره كرد و افزود: مي‌دانستيم به عرصه سختي پا مي‌گذاريم و قرار است همه چيز را در لانگ شات ببينيم كه اين موضوع يك شرايط توليد سخت را طلب مي‌كرد و به‌همين خاطر مرحله به مرحله با گروه مشاورين و نغمه ثميني قصه و ايده‌ها را بررسي مي‌كرديم و پيشنهادات مطرح مي‌شد و با توجه به اين‌كه اين مادر و دختر همديگر را نمي‌ديدند، فكر مي‌كرديم چه كنيم تا تماشاگر باور كند اين دو نفر، مادر و دختر هستند.
اين كارگردان اظهارداشت: بيان همچنين تعريفي از يك جامعه و سه نسل كار راحتي نبود و خيلي رئال كار كرديم. در مجموع زمان طرح تا فيلم‌برداري يك سال به طول انجاميد و كار در لوكيشن هاي زيادي مقابل دوربين رفت.حكمت وجود فرش در «سه زن» را نماد ايران، تاريخ و گذشته دانست و گفت: در طول تاريخ فرش‌هاي نيمه بافته‌اي داريم كه اجازه بافت آن را به ما نداده‌اند و نيمه‌كاره از دار پايين آمده‌اند و اين به عنوان يك هويت و تاريخ ايراني نمادي نيست كه جدا از زندگي مردم باشد و شكل بافت و نقشه‌اش با تمام زيبايي‌ها و نقش و نگار‌هايش در زندگي مردم تنيده شده و در فيلم به عنوان نمادي از گذشته كه هيچ‌وقت درست ديده نشده است، مطرح است.اين كارگردان «سه زن» را معترض‌تر از «زندان زنان» دانست و خاطرنشان كرد: «زندان زنان» اعتراض به يك‌سري روابط انساني بود، اما «سه زن» اعتراض به كليتي است كه جامعه ايران را دارد مي‌سازد و فاصله‌هايي كه ايجاد شده و شرايطي كه درحال حاضر به سر مي‌بريم و نگراني‌هايي كه نسبت به ايران هست.وي ادامه داد: اگر اين مشكل ما در «سه زن» حل شود، ديگر «زندان زنان» نخواهيم داشت كه درباره‌اش فيلم بسازيم. دغدغه «سه زن» كلي‌تر از «زندان زنان» است و به خودآمدن اين سه نسل جوابش «زندان زنان» نيست.اين كارگردان با بيان اين‌كه «سه زن» را بيشتر از «زندان زنان» دوست دارد گفت: معتقدم اين فيلم سينمايي‌تر است و بيشتر به دغدغه‌هاي من جواب داده است.