از دست رفته، احساساتي که هرگز نمي‌توانيم برشان گردانيم. اين قسمتي از آن چيزي است که به آن مي‌گويند نويسنده وبلاگ «تجربه‌هاي آزاد» به نقل از «کافکا در کرانه» هاروکي موراکامي آورده است: اما در درون کله‌ي ما- دست کم اين جايي است که من تصور مي‌کنم- جاي کمي‌ هست که اين خاطرات را در آن بيانباريم. اتاقي با قفسه‌هايي نظير کتابخانه. براي فهم کارکرد قلب‌مان بايد مثل کتابخانه فيش درست کنيم. بايد چندي به چندي از همه چيز گردگيري کنيم، بگذاريم هواي تازه وارد شود و آب گلدان‌هاي گل را عوض کنيم. به عبارت ديگر، هميشه در کتابخانه‌ي خصوصي خودت به سر مي‌بري.