محمد طبیبیان کارشناس اقتصادی در روزنامه سرمایه در مورد آغاز دوباره پرداخت تسهیلات به بخش تولید و اثرات زیان بار آن مي‌نويسد:پنجشنبه هفته گذشته وزیر امور اقتصادی و دارایی با صراحت اعلام کرد پرداخت تسهیلات به بخش تولید دوباره از سر گرفته می‌شود.این سخن معنایی جز سرازیرشدن نقدینگی دوباره به جامعه و در نتیجه رشد تورم ندارد زیرا در سه سال گذشته به اندازه 5/1 برابر کل تاریخ ایران، نقدینگی به جامعه تزریق شد و از سال 83 تا 87 حجم نقدینگی از 66 هزار میلیارد تومان به 155 میلیارد تومان رسید اما رشد اقتصادی، رشد صنعتی، رشد بهره وری و حتی نرخ رشد اشتغال به نقطه مطلوبی نرسید و هیچ کدام از این شاخص‌ها به اندازه تورم رشد نکرد. این امر نشان می‌دهد افزایش یا فراوانی نقدینگی منجر به تولید نخواهد نشد و تنها نتیجه افزایش نقدینگی، افزایش تورم است.مهم ترین عوامل در مباحث اقتصادی، تولید و اشتغال، تامین نقدینگی نیست بلکه وجود برنامه ریزی، مدیریت و سیاست‌های صحیح برای ایجاد اشتغال است. از این روش‌ها و گفتار چنان برمی آید که افزایش یا کاهش نقدینگی بیشتر تبدیل به یک ابزار سیاسی شده تا یک ابزار اقتصادی و تزریق این همه نقدینگی در سه سال گذشته، تنها رشد پنج تا شش درصدی را به همراه داشته که بیشتر متاثر از رشد قیمت نفت است.برداشتن یا گذاشتن «قفل» بر در خزانه تنها یک اصطلاح برای فهم عامیانه موضوع بود و حالا از سرگیری دوباره اعطای تسهیلات نتیجه‌ای جز افزایش نقدینگی و پس از آن تورم نخواهد داشت و هیچ ابزاری برای کنترل نقدینگی وجود ندارد که نقدینگی در جای مناسب هزینه شود. پس نقدینگی یک ابزار و راهکار سیاسی است تا راهکار اقتصادی برای کنترل تورم یا رکود. واقعیت آن است که نمی‌توان برای هدایت نقدینگی به سمت تولید، مامور گذاشت و متاسفانه مشکلات ساختار اقتصادی و نبود فضای کسب و کار مناسب باعث شده نقدینگی به نام صنعت و تولید از خرید و فروش زمین و ساختمان سر درآورده و بازدهی بالا در دلالی و خرید و فروش نقدینگی را به آن سمت هدایت می‌کند و به جای کشاورزی، اشتغال زایی و صنعت، واسطه گری رشد کرده است.