مصرف ماده« شيشه» به شدت در جامعه در حال افزايش است، برخلاف تصور، شيشه به شدت اعتياد آور است، اعتياد به اين ماده محرك هيچ راه درماني ندارد و فرد را به مرز خودكشي و همسركشي مي‌كشاند. محمد اسماعيل علي‌پور با ابراز نگراني جدي از روند گسترش ماده اعتياد‌آور شيشه در كشور، افزود: شيشه يك ماده محرك و از خانواده آمفتامين‌هاست، متاسفانه بسياري از مصرف كنندگان اين ماده تصور مي كنند، شيشه اعتياد آور نيست اما اين ماده به شدت اعتياد آور است و حتي مصرف تفنني آن نيز فرد را معتاد مي‌كنند. وي گفت: شيشه علاوه بر اينكه اعتياد آور است به شدت فرد مصرف‌كننده را دچار وابستگي فكري و رواني‌ مي‌كند و شواهدي كه در معتادان به اين ماده مشاهده شده است، نشان داده است كه عوارض مصرف اين ماده بسيار بيشتر از هروئين و كراك است. وي افزود: اعتياد به شيشه هيچگونه روش درماني ندارد و در هيچ جاي دنيا نيز تاكنون روش درمان دارويي براي اعتياد به اين ماده خطرناك پيدا نشده است، نه متادون و نه بوپرنورفين كه داروهاي شناخته شده درمان جايگزين براي هروئين، كراك و ترياك شناخته شده‌اند، در درمان اعتياد به شيشه تاثيري ندارند،فقط مي‌توان از درمان هاي غير دارويي مانند روان درماني و مشاوره براي اين افراد استفاده كرد كه تاثير اين روشها نيز در درمان اعتياد به شيشه بسيار كم است. وي گفت: ماده شيشه كه امروزه در ايران توليد مي‌شود، معمولاً به صورت دست ساز در خانه‌ها توليد مي‌شود و متاسفانه شدت توهم و هذيان در مصرف كنندگان شيشه ايراني به مراتب بيش از آن چيزي است كه در گزارش هاي بين‌المللي اعلام شده است. وي ادامه داد: مهمترين اثر ناشي از مصرف شيشه اين است كه معتادان به اين ماده را دچار بدبيني نسبت به اطرافيان و به خصوص همسر مي كند و در مواد متعددي كه حداقل 2 نفرشان بيمار خود من بودند شاهد بودم كه فردي اقدام به همسركشي كرده و بعد از اين كار اعلام كرده كه من مي‌دانستم كه زنم خطايي مرتكب نشده اما بعد از مصرف شيشه انگار فردي در ذهن من مي‌گفت همسرت را بكش.