هيچ فكر كرده‌ايد كه چرا اين همه سرمايه‌گذاري سازمان‌هاي ايراني در پياده‌سازي انواع تكنيك‌ها و مدل‌هاي سازماني، قادر به ايجاد بهبود اثربخش نيست؟ گرفتار شدن در پاردايم‌ها و چارچوب‌هاي ذهني سنتي مانع مهمي در يافتن حقيقت است و سازمان‌ها را دچار بيراهه رفتن و دور تسلسل مي‌كند.
نويسنده وبلاگ»مديريت منابع انساني» به نشاني http://hr.blogfa.com نوشته است: به‌عنوان ‌مثال در جلسات عارضه‌يابي و خودارزيابي سازمان، بيشتر اعضاي جلسه در جستجوي پيش فرض‌هاي خود هستند تا توجه به انتظارات و خواسته‌هاي مدل! نتيجه اين مي‌شود كه از درك وضع مطلوب غافل مي‌شويم و نسخه‌هايي تجويز مي‌كنيم كه با درد اصلي تفاوت دارد. بامزه اينكه بعدا نسبت به همان ابزار و مدل بدبين مي‌شويم و آن را متهم به ضعف و عدم تناسب با احوال سازمان خود مي‌كنيم!