ژیمناستیک به عنوان یکی از رشته‌های پایه و مدال آور در ورزش دنیا، یکی از ضعیف ترین لیگ‌های ورزش ایران را دارد که مشکلات مالی به باشگاهها اجازه نمی دهد وارد این لیگ شوند و عملا این رشته پایه رو به زوال قرار خواهد گرفت. مرحله اول لیگ سه گانه باشگاههای کشور در حالی چندی پیش در اصفهان برگزار شد که در دو دسته برتر و یک شاهد تنها حضور چهار تیم بودیم. در این بین مراحل لیگ‌های ژیمناستیک نیز به دو مرحله کاهش یافت تا روند برگزاری این مسابقات به طور کامل تغییر کند. احمد محتشمی رئیس فدراسیون ژیمناستیک در این باره به خبرنگار مهر گفت: « کاهش مراحل لیگ باشگاههای کشور تصمیم فدراسیون نبوده است بلکه با نظر جمعی کارشناسان و باشگاهها و بعد از بررسی‌های مختلف به این نظر رسیدیم که مسابقات لیگ سال 87 در دو مرحله برگزار شود.»فدراسیون ژیمناستیک برای این کار خود به دنبال یک هدف خاص و مشخص است. برخی از مربیان و مسئولان ژیمناستیک معتقدند با انجام این کار ورزشکاران خصوصا ژیمناست‌های حرفه ای و اعضا تیم‌های ملی درگیر مسابقات تکراری و طولانی نمی شوند. اجرای حرکات ژیمناستیک و اصلاح آنها نیاز به زمان دارد و چنانچه ورزشکار مرتبا درگیر مسابقات شود در اجرای حرکات صحیح دچار ناکامی می‌شود. درعین اینکه با کاهش مراحل لیگ مشکلات مالی تیم‌ها باعث انصراف تیم‌ها از گردونه مسابقات نمی شود. محتشمی هم با این عقیده کارشناسان موافق است و می‌گوید:» برای یادگیری یک حرکت درست حداقل 4 ماه زمان لازم است.» محسن سلیمانی یکی از کارشناسان ومربیان این رشته دراراک نیز گفت: «با این روند حجم مسابقات کمتر شده و مربیان بهتر می‌توانند ورزشکاران را تمرین دهند.» اما رئیس فدراسیون ژیمناستیک به غیر از این مشکل، عوامل دیگری را هم در روند باشگاه داری این رشته عنوان می‌کند و می‌گوید: « اکثر باشگاههای ژیمناستیک درگیر مشکلات مالی هستند و در تامین هزینه مسابقات مدت دار مشکل دارند. این اتفاقات در شرایطی است که سرازیر شدن حامیان مالی در فوتبال، ورزش کشور را فلج می‌کند. افراط گرایی در پرداختن به فوتبال ورزش کشور را به مخاطره خواهد انداخت. در جایی که دستمزد یک فوتبالیست در یک تیم دولتی یا نیمه دولتی برابر با بودجه یک فدراسیون است چطور توقع رشد از دیگر رشته‌ها را داشته باشیم!»وی با صراحت می‌گوید: « یک ژیمناست برای یک سال بازی که دو مسابقه لیگ است بین 150 تا 200 هزار تومان حق الزحمه می‌گیرد. در این بین تنها چند تن از ورزشکاران برتر تیم ملی با تیم‌های مطرح و سطح بالا قراردادهایی نزدیک به 500 هزار تومان بسته اند. قطعا این موضوع برای رشته ورزشی پایه ای چون ژیمناستیک یک فاجعه محسوب می‌شود. متاسفانه در این شرایط حتی باشگاههای حامی ما نیز به سراغ تیم‌های فوتبالی می‌روند و نه تنها شاهد کاهش تیم‌ها هستیم بلکه ورزشکاران ما بلاتکلیف می‌مانند.» مربی پیشین ژیمناستیک کشورمان با بیان اینکه تیم‌هایی چون سایپا و پیکان باشگاههای دولتی هستند، مگر پول این تیم‌ها از بیت المال تامین نمی شود! گفت:» به نظر می‌رسد دستگاه ورزش کشورمان باید برای پیشرفت ورزش در همه ابعاد نگاه خود را تغییر داده و به رشته‌های دیگر توجه کند در شرایطی که این روزها ناکامی ورزش ایران در بازیهای المپیک مورد بررسی و نقد قرار می‌گیرد شاهد هستیم کشورهایی مانند چین، ژاپن، کره، روسیه و حتی آمریکا فوتبال مطرحی ندارند اما در تمامی رشته‌ها موفق شدند و در نهایت در صدر جدول ورزش دنیا قرار گرفتند.»هر ساله خبری از آسیب دیدگی یک ژیمناست در حین مسابقه یا تمرین می‌شنویم تا به این جمع بندی برسیم که ژیمناستیک حرفه ای به عنوان یک ورزش پایه خطرناک تر از فوتبال است. در ترامپولین، بارفیکس خطراتی ورزشکار را تهدید می‌کند که درهیچ رشته ای وجود ندارد. در کنار آن سن این ورزشکاران کم بوده و جوانی خود را پای این رشته می‌گذارند و تازه در اوج ورزش حرفه ای یعنی سالهای 25 تا 30 سالگی بازنشسته شده و بهترین سالهای زندگی شان را از دست می‌دهند با کنار گذاشتن تمام این‌ها به این نتیجه می‌رسیم که ادامه کار حرفه ای برای یک ژیمناست، کار ساده ای نیست. محسن سلیمانی کارشناس خبره فدراسیون و یکی از مربیان این رشته می‌گوید:» از عمر لیگ ژیمناستیک کشور بیش از 8 سال می‌گذرد اما در این مدت هنوز باشگاههایی تشکیل نشده که بتواند ورزشکار بسازد و سالن اختصاصی داشته باشد. متاسفانه این باشگاهها به خاطر سیاست گذاری‌های خاص به صورت مقطعی به رشته‌هایی مانند ژیمناستیک روی می‌آورند که قطعا باید برای حل این مشکل تمهیدات ویژه ای از سوی مسئولین بالای ورزشی دیده شود.»