صداي قدم‌هاي ماهِ خوبي‌ها، دل ِ خاکي‌ام را آگاه ساخته است که لحظه وداع نزديک است. لحظه وداع با ماه مهدي، با شعبان و من در آخرين ثانيه اين ماه به مناجات شعبانيه نشسته‌ام «و اسمَع دُعائي اِذا دَعَوتُک» را فرياد مي‌زنم تا آن را با ناله و زاري هجي کنم و اينک رمضان است، ماه ِخدايي که قلبم حرم اوست. ماه بي‌نياز مطلق، ماه الله و من در اين ماه مهمانم... در وبلاگي در آستانه ماه مبارك رمضان آمده است: دلم براي واژه واژه کتاب خدا تنگ است و من مي‌خوانم؛ “الف لام ميم”، عشق من در دستان تو، اي تنها مونس من. “ذلک العشقِ” من، “لاريب فيه”، اي خداي عاشقي‌ام. من در آغوش مُهر دلدادگي‌ام و باران روزه‌داري‌ام “انتَ ربُّ العظيم” را براي تو، اي بي‌مثال داد مي‌زند.