«نيجريه، رواندا، اوگاندا، اتيوپي و گابون. رژيم رابرت موگابه در زيمبابوه رقيبان بسياري براي كسب عنوان <كشور آفريقايي كه كم‌ترين دموكراسي را دارد> در پيش روي خود مي‌بيند.»
به گزارش خبرگزاري آسوشيتدپرس در تحليلي خبري به بررسي بحران اخير زيمبابوه و اجراي دموكراسي در اين كشور به همراه مقايسه‌اي با ديگر كشورهاي آفريقايي منطقه پرداخته است.
در اين تحليل مي‌خوانيم: «اگر چه او (رابرت موگابه، رييس جمهور 84 ساله زيمبابوه كه براي بار ششم به عنوان رييس جمهور سوگند ياد كرد!) توسط غرب محكوم شد اما رهبران ديگر كشورهاي اوتوكرات (ديكتاتور) آفريقا قادر بوده‌اند از تحريم و انزواي بين‌المللي خودداري كنند. بسياري از آن‌ها در پايتخت‌هاي كشورهاي غربي دوست دارند و يا در جنگ عليه گروه‌هاي تروريست نقشي استراتژيك بر عهده دارند و يا اينكه روي نفت نشسته‌اند. با وجود دولت‌هاي فاسد و خود مختار كه به اين هنجار (ديكتاتوري) در اين قاره نزديك هستند، شگفت انگيز نيست كه ببينيم رهبران آفريقايي به درخواست‌هاي غربي براي محكوم كردن رييس جمهور زيمبابوه در نشست سران كشورهاي اتحاديه آفريقا بي‌توجهي كردند و يا بعضي از آن‌ها حتي بسيار گرم موگابه را در آغوش خود گرفتند. همان‌طور كه خود موگابه پرسيده است: چند رهبر آفريقايي مي‌تواند با يك انگشت تميز به من اشاره كند؟ چند تن از آن‌ها انتخاباتي بهتر از دور دوم انتخابات يك كانديدايي رياست جمهوري خود او برگزار كرده‌اند كه عليه دشمنانش موجي از خشونت‌ را به راه انداخته‌ و باعث شد رهبر اپوزيسيون خود را از شركت در آن كنار بكشد؟ در حالي كه بعضي از رهبران آفريقايي موگابه را محكوم كرده‌اند، بسياري نيز او را به خاطر ايستادن در برابر غرب و اشاره كردن به رياكارهاي آن مانند اين كه دولت بوش درخواست حفظ حقوق بشر در زيمبابوه كرده است در حالي كه بر سر زندان گوانتانامو از وي انتقاد شده است، مي‌ستايند. يحيا جامه، رييس جمهور گامبيا، در ستايش انتخابات زيمبابوه و ششمين دوره رياست جمهوري متوالي‌اش گفت: ما آفريقايي‌ها بايد از اين درس بياموزيم! جامه كه كلنل سابق ارتش بوده و در كودتايي در سال 1994 قدرت را به دست گرفت، ادامه داد: آن‌ها (غرب) فكر مي‌كنند مي‌توانند به ما ديكته كنند اما اين قابل پذيرش نيست. آفريقايي‌ها بايد از زيمبابوه حمايت كنند و در آخر اين كه غرب براي آفريقا چه كاري انجام داد؟»
اين تحليل مي‌افزايد: «تنها يك دهه پيش بيشتر آفريقا به موجي از دموكراسي كه سراسر اين قاره را در بر گرفت، اميدوار شد. اين موج با صحنه غير عادي تظاهركنندگان در كشور بنين در غرب آفريقا كه با چكش به مجسمه لنين حمله كرده بودند، آغاز شد. ظرف سه سال 26 كشور در قاره‌اي كه به حاكميت تك نفره مشهور بود، انتخابات چند حزبي رياست جمهوري برگزار كردند. هنگامي كه انتخابات در آفريقاي جنوبي با حاكميت اقليت در سال 1994 تمام شد، در كشورهاي مركزي و جنوب آفريقا حتي يك كشور كه تنها يك حزب در آن وجود داشته باشد وجود نداشت. كشورهاي غربي به برگزاري انتخابات آزاد كمك كردند و روابط خود را با ديكتاتورهايي كه به نام جنگ سرد با كمونيسم كار مي‌كردند، قطع كردند. اما اين خوش بيني با اعتقاد به اين كه باز كردن درهاي اقتصاد‌هاي سوسياليستي به اقتصاد بازار آزاد به بيرون كشاندن آفريقا از فقر كمك خواهد كرد، محو شده ‌ و جنبش دموكراسي متوقف شده است. امروزه تنها 21 كشور از جمله بوتسوانا و آفريقاي جنوبي انتخابات نسبتا آزاد برگزار مي‌كنند. بسياري از 31 كشور باقي مانده توسط ديكتاتور‌هايي اداره مي‌شوند كه بسياري از آن‌ها نشان مي‌دهند كه دموكراسي به سبك موگابه دارند. فعالان حقوق بشر مقصر بيشتر اين وضعيت را غرب مي‌دانند. كنث راث، مدير اجرايي ديده‌بان حقوق بشر مستقر در نيويورك، در گزارش اخير اين سازمان نوشته است: به نظر مي‌رسد واشنگتن و دولت‌هاي اروپايي حتي مشكوك‌ترين انتخابات را اگر آن <پيروز> هم پيمان استراتژيك و يا تجاري آن‌ها باشد، قبول مي‌كنند.
در ميان كشورهايي كه او به عنوان دموكراسي‌هاي تقلبي ياد كرد كشورهاي ثروتمند نفتي مانند چاد، نيجريه و اوگاندا هستند كه دوستي يووري موسوني، رييس جمهور‌ اوگاندا با بوش او را از باد انتقادات مصون نگه داشته است و اتيوپي كه در جنگ عليه شبه نظاميان هم پيمان اصلي آمريكاست.