نشست نقد و بررسي جلد نخست «مجموعه اشعار» جواد مجابي روز چهارشنبه (پنجم تيرماه) در كانون فرهنگي تهران برگزار شد.
در ابتداي مراسم، محمود دولت‌آبادي كه براي خواندن شعرهايي از جواد مجابي پشت تريبون حاضر ‌شده بود، زبان به گله گشود و گفت: امروز برحسب عادت، اخبار ساعت 2 بعدازظهر را گوش مي‌دادم. متوجه شدم يونسكو در اين ايام هفته ايران را برگزار مي‌كند. گفتم امروز اين‌جا به گلايه سخن بگويم از بابت اين‌كه چرا در مجمعي چنان جدي و آبرومند و ستودني، از فرهنگ ايران به معناي زنده آن و آن‌چه قابليت آن را دارد مطرح شود، هيچ خبري نيست.
اين نويسنده پيشكسوت‌ در ادامه يادآور شد: در اين مجامع، يك شخصيتي مي‌آيد و مي‌گويد ايران كشور مهمي است و داراي فرهنگ و تمدن غني است و تمام! اما اين‌جا كه آمدم، احساس كردم گلايه ‌كردن از يونسكو و مقامات رسمي هم بيهوده است؛ چرا اين حس واقعي به من دست داد؟ از آن‌جا كه حتا دوستان نزديك ما هم اين‌جا نيستند؛ يعني اين‌همه بي‌تفاوتي و اين بي‌ربطي شگفت‌انگيز است.
او تصريح كرد: مي‌خواستم بگويم آن فرهنگ غني و آن‌چه در ويترين جهاني نگه‌داري مي‌شود، بناست كه همچنان بسته باقي بماند؟ يعني جهان پرونده باشكوه ما را با سعدي و حافظ بسته است و ويتريني شده‌ايم؟ اما مي‌بينم حتا دوستان نزديك ما به خاطر گرمي‌ هوا، ترافيك‌، نبودن جاي پارك و... به اين نشست نيامده‌اند. حتا ناشر اثر هم نيامده و من ديگر چه بگويم؟!
دولت‌آبادي همچنين تأكيد كرد: در نظر داشتم به يونسكو و هموطنان رسمي بگويم آن‌چه از ايران باقي مانده، فقط ورزش باستاني نيست. ملت ايران در افت و خيزش تداوم يافته‌‌اي‌ و دست كم در چند دهه اخير به عنوان يك ملت زنده است.
نويسنده «كليدر» با انتقاد از ضعف دانش تاريخي برخي مسؤولان در مواجهه با نگاه ويتريني غرب به ايران، خاطرنشان كرد: ملت ايران يك توده بي‌حجم نيست. از خودم مي‌پرسم كه اين ملت آيا در عرصه موسيقي، نقاشي‌هاي جديد، شعر و ادبيات، هيچ‌چيز در جهان معاصر ندارد؟ يا از ميان نوادگان ملاهادي سبزواري و شيخ شهاب‌الدين سهروردي، هيچ نشاني از تفكر ايراني نيست؟ آيا ما فقط نمايش زورخانه ي داريم؟ خيلي جالب است!
دولت‌آبادي با انتقاد نسبت به بي‌توجهي در برابر ارگ بم، متذكر شد: هيچ حرفي درباره ارگ بم نيست؛ يعني چيزي بوده و خراب شده، همين؟! بنابراين، دو طرف واقعه‌ يعني يك‌ طرف اروپايي‌هاي رند و به‌طور كلي جهان زيرك پيشرفته و در طرف ديگر، نمايندگان ما قرار دارند كه هركدام به نوعي مقصرند. هفته‌اي به اين اهميت در شهري به مهمي پاريس براي ايران برگزار مي‌شود؛ اما خلوت خلوت است و بي‌چيز و فقير. انگار نمايندگان ما رفته‌اند آن‌جا تصديقي بگيرند كه كشور مهمي هستيم! من خيلي متأسفم و تأسفم بيش‌تر براي اين است كه هموطنانم آن‌قدر بي‌تفاوت شده‌اند كه انگار جهان به آخر رسيده است.
او در ادامه يادآور شد: جواد مجابي 50 سال است در اين مملكت كار مي‌كند. در اين 50 سال، 50 نفر نبودند كه به آثارش علاقه‌مند باشند؟ انتظار داشتم در هفته ايران در يونسكو، مسأله ويران شدن ارگ بم به عنوان موضوع محوري باشد؛ ولي ديدم امري فراموش‌شده است. تا آن‌جايي كه به ياد دارم، هيچ‌كس به اندازه جواد مجابي به ارگ بم، يادمان قديمي ما كه نشان‌دهنده زندگي ما مردم كوير است، نپرداخته است.
دولت‌آبادي در پايان با بيان اين ‌مطلب كه ارگ بم نه تنها در زلزله، كه در ذهن هم دارد فرومي‌ريزد، بخش‌هايي از شعر «بر بام بم» جواد مجابي را خواند.