مادر، اي لطيف‌ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده‌ام سازد. گاهِ بيماري‌ام، طبيبي بودي که دردم را مي‌شناسد و درمانم مي‌کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي‌کند. گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي‌گويم و مي‌ستايمت.نويسنده وبلاگ«آينه پژوهش» نوشته است: مهرباني و لطافت مادر را بارها ياد کرده‌ايم و ستوده‌ايم، ولي من، لحظه‌هاي ناب خشم و قهر او را نيز مي‌ستايم؛ لحظاتي که پايم در راه مي‌لغزيد و سوي بيراهه مي‌رفتم...