با اين حال، همانگونه كه در نظريه “بولدينگ” Boulding - 1959 آمده است، برداشت و درك ما از جهان البته جداي از واقعيت‏ها مشهود، محسوس و انكارناپذير آن تعيين كننده رفتارهاست. بنابراين، اينگونه اطلاعات، روزنه‏اي را به دنياي افراد مي‏گشايد و امكان مشاهده و درك مبناي رفتاري فردي آنان را فراهم مي‏آورد. از آنجا پاسخ به پرسش‏هاي پژوهشي با كندي صورت گرفت، احتمالاً پاسخ‏هاي ارائه شده به پرسش‏ها با نهايت وسواس انتخاب شده‏اند. براي كاهش اينگونه كمبودها از روش سه بعدي استفاده شد.
بديهي است كه بسياري از روزنامه‏نگاران فرآيند فعاليت‏هاي روابط عمومي را تبليغاتي مي‏يابند كه برداشت مذكور از الگوي “جي.ايي.گرونيگ” تحت همين عنوان ناشي مي‏شود خصوصاً براي فعاليت آن دسته از دست‏اندركاران روابط عمومي كه در مؤسسات تجاري به كار مشغولند و انگيزه آنان براي انجام فعاليت‏هاي مرتبط، افزايش بازدهي و سود شركت‏هاي متبوع است. به اين ترتيب، به اعتقاد آن روزنامه‏نگاران، مطالب ارائه شده از سوي روابط عمومي اغلب اوقات داراي بافت تبليغاتي بوده و تلاشي است از سوي كاركنان روابط عمومي تا بدون صرف هر گونه هزينه به تبليغات مطالب مورد نظر خود بپردازند. در نتيجه مطالب فراهم آمده از سوي آنان را نمي‏توان به عنوان اطلاعات جايگزين اقتصادي مورد استفاده قرار داد. در عين حال، بررسي دقيق اطلاعات از موضوعي ديگر حكايت مي‏كند. به اعتقاد روزنامه‏نگاران شكل‏گيري بخش‏هاي ويژه در واقع ناشي از فشارهاي اقتصادي است، فشارهايي كه تعديل نيروي شاغل در بخش مطبوعات را در پي داشته است و در نتيجه براي جبران كمبودهاي موجود و تأمين نيازهاي مرتبط و جذب سود حاصله از تبليغات مجبور به استفاده از مطالبي هستند كه از سوي دست‏اندركاران روابط عمومي فراهم مي‏آيد.
اگرچه روزنامه‏نگاران بين آنچه كه به اعتقاد آنان داراي ارزش خبري است و براي استفاده در بخش‏هاي خبري مناسب هستند و در مقابل مطالب و موضوعاتي كه داراي بافت تبليغاتي هستند و در بخش‏هاي ويژه مورد استفاده قرار مي‏گيرند تمايز دقيق را ايجاد مي‏كنند، اما بيان اين موضوع خالي از لطف نيست كه روزنامه‏نگاران تمايل چنداني نداشتند كه بخش‏هاي مربوط به تبليغات را صرفاً با مطالب تبليغاتي كامل كنند. اين امر ممكن است از اين واقعيت ناشي شود كه استفاده از مطالب صرفاً تبليغاتي و فراهم آمده در درون نشريه باعث فرو ريختن ديوار بلند سنتي موجود بين تجارت و مراكز تجاري و بخش‏هاي خبري نشريات شود. از ديد بسياري از روزنامه‏نگاران مطالب ارائه شده از سوي روابط عمومي براي استفاده در بخش‏هاي ويژه مناسب‏تر است، زيرا اينگونه مطالب چون از بيرون ارائه مي‏شوند سردبيران نشريات مختلف آنها را مي‏توانند كنترل كنند.
روزنامه‏نگاران براي تعداد بسيار محدودي از دست‏اندركاران روابط عمومي ارزش قائل شدند. همانهايي كه “جي.ايي.گرونيگ” آنان را روزنامه‏نگاران مقيم در سازمانهاي متبوع ناميد. به بيان كلي‏تر، تنها اگر اين افراد براي مراكز و سازمانهاي دولتي كار مي‏كردند. اربابان جرايد آنها را به ديده روزنامه‏نگاران مقيم مي‏نگريستند، زيرا گمان يا انگيزه مادي اين گروه از دست‏اندركاران روابط عمومي متنفي مي‏شد. به بيان ديگر اين امر بديهي مي‏نمود كه حتي اگر مطالب ارائه شده از سوي دست‏اندركاران شاغل در مراكز غيردولتي در نهايت زيبايي تهيه و داراي ارزش خبري نيز مي‏بودند، باز هم مورد تأييد روزنامه‏نگاران قرار نمي‏گرفتند، زيرا اين سوءظن وجود داشت كه ممكن است در مطالب ارائه شده انگيزه‏هاي مادي و تبليغاتي وجود داشته باشد. اين يافته از ديدگاه “تراك” حمايت به عمل آورد كه پس از مطالعه در زمينه اطلاعات فراهم آمده از سوي دست‏اندركاران روابط عمومي دريافت كه روزنامه‏نگاران بيشتر ترجيح مي‏دهند تا مطالبي را كه خود تهيه كرده‏اند استفاده كنند و از سويي ديدگاه “سالوت” را نيز مورد تأييد قرار مي‏دهد كه طي مطالعات خمد به اين حقيقت دست يافت كه روزنامه‏نگاران تقريباً در هيچ وضعيتي براي مطالب ارائه شده از سوي دست‏اندركاران روابط عمومي ارزش خبري قائل نمي‏شوند.
اگرچه مطالبي كه از سوي دست‏اندركاران روابط عمومي در مراكز و سازمانهاي دولتي تهيه و ارائه مي‏شود، داراي ارزش خبري باشند و به شيوه خبري و روزنامه‏نگاري نيز نگاشته شوند به احتمال زياد از موانع عبور كرده و در نشريات به چاپ مي‏رسند. هر چند در تعيين و تأييد شيوه نوشتاري معيار علمي چنداني وجود ندارد، اما در اينگونه موارد اين امر رعايت الگوهاي نوشتاري روزنامه‏نگاري و كسب پذيرش روزنامه‏نگاران ممكن است از اهميت زيادي برخوردار باشد و ميزان استفاده از مطالب ارائه از سوي كاركنان روابط عمومي را فراهم آورد. بنابراين مطالبي را كه از ديد روزنامه‏نگاران را استفاده از الگوي اطلاع‏رساني روابط عمومي نوشته شده ممكن است بتوان به عنوان اطلاعات و اخبار اقتصادي جايگزين مطالبي كرد كه توسط صنعت روزنامه‏نگاري و صنعت خبر فراهم مي‏آيند و چهارچوبي را نيز ايجاد كرد كه فرآيند مذكور در قالب دستور كار مدون صورت پذيرد.
در موارد معدودي كه از موضوعات فراهم آمده، از سوي دست‏اندركاران روابط عمومي به دليل كمبود و ناكافي بودن كاركنان گروه خبري استفاده شده است، تأثير فني آن نيز مشهود و بديهي مي‏نمود. روزنامه‏نگاران چاره‏اي به استفاده از اينگونه اطلاعات نداشتند، اما در عين حال از اين بابت بسيار عصباني بودند. در اينگونه موارد، واقعيت اين است كه حتي اگر نوشتار مطالب و موضوعات به شيوه‏اي درست و مطابق با استانداردهاي روزنامه‏نگاري صورت گيرد و از ارزش خبري نيز برخوردار باشد، نه تنها باعث پذيرش بيشتر آن نمي‏شد، بلكه با لعن و نفرين بيش از پيش روزنامه‏نگاران را در پي داشت. اطلاعات حاصله از مصاحبه‏هاي به عمل آمده نشان داد كه روزنامه‏نگاران، صورت كنترل محتويات مطالب ارائه شده را احساس كردند و از دست‏اندركاران روابط عمومي كه به اعتقاد آنان تهديدي براي كنترل مذكور محسوب مي‏شوند، خشمگين و آزرده خاطر بودند. اگرچه بسياري از شركت‏كنندگان در پژوهش از آن دسته از دست‏اندركاراني كه به روزنامه‏نگاران ايده‏هاي متفاوت و اطلاعات بازخورد ارائه داده و امكان كنترل مطالب را براي آنها فراهم آورده و قدرداني كردند. در اينگونه موقعيت‏ها، روابط شخصي به جاي كيفيت مطالب و موضوعات ارائه شده در تسخير دروازه‏هاي ورود به دنياي روزنامه‏نگاري و چاپ مطالب فراهم آمده نقش كليدي را ايفا مي‏كند. يافته‏اي كه با بررسي مطالعات انجام شده توسط “آرونف” در سال 1976 و “هابرمان” و سايرين در سال 1988 به دست آمد. اينگونه يافته حاكي از آن است كه حركت از داستانهاي كليشه‏اي به سوي شيوه‏هاي بديع و كار گروهي ممكن است ضروري باشد؛ به ويژه براي دست‏اندركاران صنفي، اما اين برداشت كه روزنامه‏نگاران و دست‏اندركاران روابط عمومي از نظر قدرت با يكديگر متفاوت هستند، ممكن است اينگونه تحول را با مشكل مواجه سازد.
نتايج ارائه شده در اينجا از معدود پاسخ‏هاي پژوهشي ناشي مي‏شوند. براي بررسي نتايج پژوهشي و الگوي متغير برگرفته از اطلاعات گردآوري شده از مصاحبه انجام شده در فرآيند اين پژوهش به پژوهشي ديگر نياز است كه بر اطلاعات جايگزيني روابط عمومي متمركز مي‏شود. نتايج حاصله، نشانگر آن است كه به نظر نمي‏رسد روزنامه‏نگاري متمايل به بازار و فعاليت‏هاي تجاري باعث افزايش استفاده از اطلاعات جايگزيني روابط عمومي دست‏كم از ديدگاه مديران مسئول شود. به‏نظر مي‏رسد كه محدوديت‏هاي اقتصادي بيشتر باعث مي‏شود كه روابط عمومي تنها در دستور كار سازمانها و مؤسسات دولتي قرار گيرد، خصوصاً مراكزي كه از روش رسانه‏اي و فعاليت‏هاي مرتبط بهره مي‏گيرند. براي تعيين اين نكته كه آيا اينگونه تلاش‏ها به هنگام محدوديت‏هاي اقتصادي بيشتر موفقيت‏آميز هستند، بايد مطالعاتي در زمينه مشاهدات شركت‏كنندگان در پژوهش صورت گرفته و محتويات مطالب نيز مورد تجزيه و تحليل قرار گيرد.
ادامه دارد