حسين كهفي، قرآن‌پژوه، با ارسال مقاله‌اي درباره قرآن به شبهات عبدالكريم سروش پاسخ داده است.
وي در قسمت اول اين مقاله كه در پي مي‌آيد معجزه‌ آخرينِ پيامبر يعني قرآن كريم را كتابي مي‌داند كه به طور دائم در حال معجزه است و اين معجزه دائماً ايمان مؤمنان را افزايش و در جهت تعالي هدايت مي‌كند. مشروح اين قسمت را مي‌خوانيد:
قرآن كريم به عنوان بزرگ‌ترين معجزه انبياء، از سوي خداوند به وسيله حضرت محمد (ص) آخرين فرستاده و رسول در ميان مردم جهان، نازل شده است. دلايلي كه پيامبران براي اثبات ادعاي خود مي‌آورند، معجزات آن‌ها است تا بدين وسيله مردم به آن‌ها اعتماد پيدا كرده و راه راست و صلاح را فهم نموده و بپيمايند؛ شعاع هدايتگري معجزات پيامبران ديگر، علي رغم عظيم بودنشان وابسته به شرايط خاصي است كه اگر آن شرايط پايان پذيرد تأثير معجزه آن‌ها نيز به حد اقل خواهد رسيد؛ بيرون آمدن شتر از دل سنگ سخن گفتن پيامبر با حيوانات، اژدها شدن عصا، بلند شدن كوه طور، شفا دادن كورها و مريض‌ها، زنده شدن مردگان و همه از معجزات انبياء گذشته‌اند كه در عين عظمت، با گذشت زمان اثر خود را از دست مي‌دهند؛ چرا كه براي نسل‌هاي بعد اين معجزات تكرار نمي‌شوند و به صورت يك نقل قول روايي و تاريخي در مي‌آيند كه در كنار ديگر معارف باقي مانده از آن دين، نياز به ايمان براي پذيرش آن لازم مي‌باشد. در حالي كه يكي از مزاياي معجزه، دادن ايمان است و مشاهده آن باعث تقويت اعتقاد و ايجاد امنيت و بر طرف شدن شك و ترديد مي‌گردد.
از همين رهگذر مي‌توان دريافت كه همه اديان آسماني با معجزات خود، منحصر به شرايط خاص و محدوده‌ زماني خاصي هستند، اگر چه در كنار اين معجزات كتاب‌هاي هدايتگر برخي از انبياء نيز وجود داشته است، اما هيچ كدام از اين كتب آسماني معجزه نبوده‌اند؛ زبور، تورات، انجيل و ديگر كتب و دستورات مدون انبياء گذشته هيچ كدام معجزه نيستند، فقط كلام خداوند براي هدايت بندگان به رسولان بوده‌اند.
براي هدايت غالب مردم جهان و استحكام ايمان آن‌ها، معجزه پيامبران شرط واجب بوده و هيچ پيامبري بدون معجزه نبوده است، ايمان‌ها با معجزات گره خورده‌اند و شرط استمرار و دوام آن‌ها رؤيت معجزه است. البته اقليتي از مؤمنان نيز بوده‌اند كه بسيار كمتر از ديگران براي درك خداوند نياز به معجزه داشته‌اند.
بنابراين معجزه بايد ويژگي‌هاي زير را دارا باشد: 1- قابل مشاهده و رويت باشد. 2- باعث پديد آمدن ايمان و اعتقاد در مشاهده كننده شود. (البته دل‌هاي دور از مرض) 3- باعث استمرار ايمان نيز باشد. علاوه بر اين، معجزات پيامبران كاربردهاي بسيار ديگري نيز داشته‌اند كه برخي از آن‌ها عبارتند از: 4- دفع شر (مانند دفع شر ساحران از سر موسي (ع) ) 5- عقب راندن دشمن و جلوگيري از آسيب رساندن آنان (شكافته شدن رود نيل به روي حضرت موسي و عبور بني اسرائيل از آن و از بين رفتن فرعون) 6- فرو نشاندن فتنه و اغواي مدعيان خرق عادت و رسوا كردن آنها (چرا كه در همه ادوار، صاحبان خرق عادت‌هاي متفاوت وجود داشته‌اند كه از اين طريق، مانعي براي ايمان مردم به خدا شوند و خلق را به خود دعوت نمايند). سحر، جادو، انجام كارهاي محيرالعقول و ... از اين نوع فتنه‌ها مي‌باشند كه معجزات انبياء همه آن‌ها را در هم مي‌كوبد. (از بين رفتن سحر ساحران فرعون در مقابل عصاي موسي(ع) يا تسليم شدن و به خدمت در آمدن همه جن‌ها به قدرت معجزه آسماني سليمان و ...) 7- ايجاد حفاظ براي مؤمنان و برقراري امنيت و آرامش براي ايشان. 8- برطرف نمودن نيازهاي رواني، اجتماعي، سياسي، اقتصادي، طبيعي و ... مؤمنان. بارش باران در خشكسالي‌ها، بيرون آوردن آب از دل سنگ‌ها، پيش بيني آينده و بر طرف كردن خطرات حوادثي مثل خشكسالي و قحطي و بيماري‌ها و ... از اين مقوله‌اند و ... .
فرق معجزه با خرق عادت‌ها در موارد ذيل است. 1- خرق عادت‌ها لزوماً هدف توحيدي را دنبال نمي‌كنند و طرح خود و جذب نظرات و كسب منافع شخصي، هدف آن‌هاست. اما معجزات فقط در جهت ايمان به خدا و معاد و رستگاري و ... آدميان ظاهر مي‌شوند و هيچ گونه منافع فردي را در بر ندارند. 2- هم خرق عادت‌ها و هم معجزات تابع قانون عليت هستند اما علت خرق عادت‌ها مادي است ولي علت معجزات، آسماني است. يك ساحر كه مي‌تواند اراده مردم را تسخير كند و به آن‌ها اوهام را تلقين نمايد، از توان شخصي خود كه از طريق رياضت يا آموزش يا پليدي‌هاي ديگر به دست آمده است بهره مي‌جويد و آن عمل را انجام مي‌دهد يا يك مرتاض كه مي‌تواند بر روي يك سيخ بنشيند يا ده‌ها روز غذا نخورد و ... . اين‌ها همه بر اثر تمرين در رياضت‌ها و كنترل ذهن و خارج كردن روح از جسم و ... انجام مي‌پذيرد كه وجود مادي فرد در پيدايش آن علت اصلي است اما در معجزات علت پديد آمدن، مادي نيست. به خاطر جسم موسي(ع) نيست كه عصا اژدها مي‌شود و يا دريا شكافته مي‌گردد بلكه علت پديداري آن‌ها اراده‌ آسماني و بدون سبب مادي است. اگر مرده‌اي زنده مي‌شود از رياضت كشيدن حضرت عيسي(ع) نيست، كه اراده خداوند در هستي بخشي دوباره آن مرده نقش بازي مي‌كند و پيامبر فقط يك بيم دهنده و هشدار دهنده است و معجزه مستقل از وجود، اما در خدمت اوست. 3- معجزات مدعي هستند كه بر همه خرق عادت‌ها يا ادعاهاي ديگر چيره مي‌گردند و نسبت به آن‌ها تسط كامل دارند، لذا همه انبياء با معجزات خود، خرق عادت‌هاي شبيه به خود را كه در جامعه موجود است، به مبارزه مي‌طلبيدند و بدون استثناء بر همه آن‌ها غلبه يافته‌اند. هيچ سند تاريخي يا حديث يا روايتي مبني بر شكست معجزات پيامبران در مقابل قدرت مدعيان در طول زمان زندگي بشر نقل نشده است و بر عكس آن، همه‌ روايات موافقان و مخالفان بر چيرگي اعجاز انبياء بر مدعيان صحه گذاشته‌اند. اژدهاي موسي(ع) مارهاي ساحران را مي‌بلعد. سحر جادوگران در مقابل اعجاز سليماني باطل مي‌گردد و ... .
4- با توجه به اصل گذشته، هيچ خرق عادت كننده‌اي نمي‌تواند ادعاي حق نمايد و خود را صاحب حق معرفي نمايد و حتي نمي‌تواند مدعي باشد كه قوي ترين خرق عادت را دارد و هيچ كس قادر به از بين بردن آن نيست و هيچ كس هم تا به حال چنين ادعايي نداشته است چرا كه صاحبان خرق عادت‌هاي قوي تر از خود به سراغ آن‌ها رفته و آن‌ها را در هم مي‌كوبند. اما معجزات، مدعي حق و بيان كننده تحدي هستند و همه مدعيان را نيز در هم مي‌كوبند و فقط براي حق تلاش مي‌كنند. با توجه به مطالب بيان شده در مورد معجزه، مي‌توان گفت كه هر انساني كه بخواهد به خدا ايمان بياورد، بايد معجزه را لمس كند تا صحت ادعاي انبياء برايش اثبات شود و ما شيعيان معتقد هستيم كه آخرين پيامبر - رسول اكرم(ص)- معجزه‌اي را براي بشريت آورده است كه با نبودن خودش، آن معجزه در تمامي عصرها و نسل‌ها هويدا باشد و اعلام حق كند و تحدي نمايد كه كسي توانايي انجام چنين معجزه‌اي را ندارد تا هم حق آشكار شود و هم ايمان مؤمنين مستمر بماند و اين معجزه چيزي نيست جز كتاب عظيم قرآن.
نكته ديگري كه بايد به آن توجه نمود اين است كه بسياري از اصحاب نزديك انبياء نيز داراي كرامات و خرق عادت‌هاي بسيار قوي بوده‌اند مانند عاصف بن برخيا كه در كنار حضرت سليمان حضور داشتند يا حضرت خضر(ع) كه با موسي (ع) همراه بودند.
ادامه دارد