رئيس‌جمهور با ابراز تعجب از اينكه برخي مدعي‌اند احمدي‌نژاد گراني‌ها را محصول مديريت امام زمان(عج) مي‌داند، تاكيد كرد: ‏برخي گرانيها، اتفاقاً محصول مديريت پنهان و ائتلاف مافيائي در بازار با برخي سياستمداراني است كه رأي مردم را فصل‌الخطاب نمي‌دانند.
محمود احمدي نژاد رئيس جمهور در جديدترين يادداشت وبلاگ شخصي خود (ahmadinejad.ir) كه سحرگاه ديروز (4:20 دقيقه) بر روي خروجي وبلاگ خود منتشر كرده، نوشت: در عصر امام خميني (ره)، لياقت آن را يافتيم كه به چشم خود، دو فرهنگ سياسي متفاوت را به موازات يكديگر، تجربه و ‏مقايسه كنيم. در يكسو، “سياستمداراني” بوده و خواهند بود كه تنها بر مدار سياست و قدرت و چرتكه اندازيهاي عادي و ‏مادي، تحليل مي‌كنند و تصميم مي‌گيرند.

آنان هيچ وقت و هيچ كجا، دست خدا و مديريت الهي را نمي‌بينند و هرگز، ‏حتي‌هاله‌اي از نور عنايت خدا را كه در عصر خميني عزيز بر اين ملت باريدن گرفت، مشاهده نمي‌كنند. اصطلاحا ‏مذهبي اند اما نه اهداف و نه طرز محاسبات سياسيشان، با اهداف و با طرز محاسبات ماديون عالم، تفاوتي ندارد. منكر ‏تدبير الهي و دست غيب خدا در عرصه انقلابند و درست مثل ماترياليستهاي عالم، حضور خدا و حجت خدا را در ‏تحولات عالم و سير تاريخ بشر انكار مي‌كنند و اي كاش فقط انكار مي‌كردند، به سخره مي‌گيرند و نيشخند مي‌زنند.‏
اما خط دوم، خط خميني است كه نه “سياستمدار”، بلكه “حقيقتمدار” بود. او سياست را هم از منظر معنوي مي‌ديد، ‏دست خدا را بالاتر از همه دستها به وضوح مي‌ديد، در هيچ مرحله‌اي از مراحل مبارزه، ماده را مستقل از معني نديد و ‏هرگز تن به محاسبات صرفاً مادي نداد و هرچه مي‌شد و مي‌كرد به خدا و عالم بالا نسبت مي‌داد. انقلاب را كار خدا ‏مي‌خواند، جمله‌هاي او با خدا آغاز مي‌شد، مي‌گفت قلب مردم را خدا منقلب كرد، خرمشهر را خدا آزاد كرد، ‏ابرقدرتها به اذن خدا نابود خواهند شد، فتوحات رزمندگان را فتح الهي مي‌خواند زيرا فتح بدست اوست “ و ما رميت اذ ‏رميت و لكن الله رمي”.
در معجزه طبس كه طوفان شن، جنگنده‌هاي مهاجم آمريكايي را نابود كرد و دقيقا آنگاه كه ‏دوست و دشمن، مشغول تفسيرهاي صرفا سياسي و نظامي از ماجرا بودند او صريحاً اعلام كرد كه آن شن‌ها مأمور خدا ‏بودند. او تحول ملت ايران را تحولي الهي مي‌دانست و مي‌گفت “اين يك امر غير عادي است كه حاصل شده” و “از ‏اول انقلاب و پس از پيروزي تاكنون هرچه ديديم معجزات بوده است”. او مي‌گفت “جنود غيبي همانطور كه در صدر ‏اسلام بود همان تاييدات غيبي ملائكه الهي امروز هم با ماست” و “بدون توجه خاص حضرت بقيه الله (عج) كاري نمي‌‏توانيم بكنيم”. او همه جا جنود خداوند را مي‌ديد و از همه چيز، تفسيري الهي و ماوراء مادي داشت بي آنكه سلسله ‏عوامل ظاهري و طبيعي را انكار كند. ‏
همه جا نام مبارك ولي خدا، حضرت صاحب الامر (عج) را به عنوان صاحب اصلي انقلاب و آنكه اين انقلاب را بايد ‏تحويل او بدهيم برزبان مي‌آورد، پيروزي‌هاي جبهه را به نام آن حضرت، به ثبت مي‌رساند و پيشرفت انقلاب و اقبال ‏دلها به اين نهضت را محصول عنايت ناجي بشريت و برپا كننده عدل جهاني مي‌ناميد و انقلاب خود را مقدمه انقلاب ‏جهاني ايشان مي‌دانست.‏
او همه چيز را تحت عنايت الهي و نظارت حجت خدا مي‌ديد و همانگونه كه آن روز، برخي گروههاي سياسي، اين ‏طرزتعبير را مصداق ارتجاع و خرافه مي‌ناميدند امروز نيز كساني، ديگر حتي‌هاله‌اي از نور هم نمي‌بينند، خداوند را از ‏محاسبات سياسي خود، كنار گذاشته اند و مي‌خواهند خود صاحب و مالك انقلاب باشند، حال آنكه در منطق خميني ‏بزرگ، صاحب اصلي انقلاب، حجت خدا و توده‌هاي مردم بودند.‏ اينان، همان سياستمداران و قدرتمداراني هستند كه اگر مذهبي هم باشند، جهانبيني مذهبي ندارند و تنها از ادبيات ‏مذهبي، استفاده مي‌كنند، و الا اگر همچون خميني كبير، توحيد افعالي را پذيرفته بودند، ولايت تكويني حضرت ولي ‏عصر (عج) به اذن خدا را مورد تمسخر، قرار نمي‌دادند و‌هاله‌هاي نور را نه فقط در گوشه‌اي از عالم انكار نمي‌كردند، ‏بلكه عالم را سراسر غرق در نور عنايت و تدبير خداوند مي‌ديدند.
امام عارفان به ما آموخت كه سياست را و همه چيز را ‏از چنين چشم اندازي بنگريم و همه جا و در همه چيز و در همه پيروزي‌ها، دست خدا و عنايت حجت خدا را ببينيم و ‏هيچ حسنه‌اي را به خود، و هيچ سيئه‌اي را به خدا نسبت ندهيم و پيروزي‌ها را اتفاقي ندانيم و نگوييم فلان حادثه، اتفاق ‏افتاد و هيچ پيروزي را نيز مغرورانه به خود نسبت ندهيم.
در منطق امام خميني، نبايد از محاسبات مادي ذره‌اي غافل ‏شويم، اما هرگز نبايد در محاسبات مادي نيز غرق شد. او حتي در فرو ريختن چهارده كنگره كاخ كسري هنگام تولد ‏پيامبر اعظم (ص) علامتي معنوي بر وقوع انقلاب اسلامي ايران در قرن چهاردهم هجري مي‌ديد، در هر حادثه ظاهرا ‏طبيعي، يك زمينه ماوراءطبيعي و دست خدا را مي‌ديد و همه پيشرفت‌ها و پيروزي‌هايي را كه نابينايان خودبين به خود ‏منتسب مي‌كردند، او كه نايب مهدي (عج) بود به مهدي (عج ) متعلق مي‌دانست و همه را از بركت او مي‌ديد.‏
من امروز نيز فقط و فقط، تحليل‌هاي سياسي از نوع امام (ره) را موفق مي‌دانم و حال كه تبديل جنبش ظاهراً كوچك پانزده ‏خرداد به يك نهضت عظيم و بين المللي از شرق آسيا تا قلب اروپا و از آسياي ميانه تا عمق آفريقا را مي‌بينيم، مي‌توانيم ‏آزمون موفق اين چشم انداز را حتي با چشم مادي هم ببينيم و هرچه هم قسي القلب باشيم، نمي‌توانيم‌هاله‌هاي نور خدا ‏را منكر شويم. هركس نمي‌بيند به كوري خود اعتراف كرده است.‏
وقتي به چشم ديديم كه “پيشرفت‌هاي عظيم علمي و اقتصادي” دهه سوم انقلاب، چگونه نتيجه عملي تحريم‌ها و ‏محاصره اقتصادي دهه اول و دوم است، در حالي كه نتيجه عادي و طبيعي تحريم‌ها بايد به ضعيف شدن ما منجر مي‌شد ‏ولي برعكس صد بار قويترمان كرده است، چگونه مي‌توانيم‌هاله‌ها و امواج نور الهي را نبينيم؟! اگر شن‌هاي طبس ‏مامور خدا بودند و اگر صاحب اصلي انقلاب دلواپس اين انقلاب است، پس چگونه است كه كساني از دعوي مديريت ‏الهي عالم، تعجب كرده و آن را مورد تمسخر قرار مي‌دهند؟!‏
وقتي محاصره نظامي و حضور اشغالگران در شرق و غرب و شمال و جنوب كه طبق محاسبات مادي، بايد به ترس و ‏ضعف و تسليم يا حتي فروپاشي جمهوري اسلامي مي‌انجاميد، پس از 5 سال، كاملاً نتيجه عكس داده و جمهوري ‏اسلامي، قدرت اول منطقه و يكي از چند قدرت تأثيرگذار در سطح جهان شده است، آيا اين چيزي جز مديريت الهي ‏است؟ و آيا مصداق بارز عنايت حجت خدا كه متولي همه امور از طرف خدا و واسطه فيض و هدايت اوست، نيست؟
‏آيا اين همان دست غيبي و ولايت باطني حضرت صاحب الامر (عج) نيست كه امام بارها مي‌گفت كه در حوادث ‏مختلف، مي‌بينيم كه گره‌هاي فروبسته چگونه به طرز غير طبيعي و ماوراء طبيعي، گشوده مي‌شود در حاليكه هيچ كاري از ما بر نمي‌آمده و گاه ما حتي از اصل خطري كه ما را تهديد مي‌كرده است، بي اطلاع بوده ايم و مقام معظم ‏رهبري نيز چندين بار اين مضمون را از امام عزيز نقل كرده اند.‏
اگر عده‌اي فريبكارانه تلاش مي‌كنند اين حقيقت را به طرز فكر باطل حجتيه نسبت دهند، تحريف بي ثمري است. ‏تفكر حجتيه اي، از مفهوم “مهدويت و انتظار”، فرهنگ تسليم و سازش و تفكيك دين از سياست را نتيجه مي‌گرفت و ‏به “نفي تكليف” مي‌رسيد. حال آنكه امام كه همواره خود و نهضت را زير سايه حضرت مي‌ديد، فرهنگ انتظار و ‏مهدويت را پشتوانه مبارزه و جهاد و سياست معنوي و انقلاب الهي خود مي‌خواند و به “اثبات تكليف” مي‌رسيد و اين ‏تفاوت بسيار مهمي است.‏
امام كه از ولايت تكويني “انسان كامل” و “ولي خدا” و از مديريت و هدايت حضرت همچون خورشيدي كه از پس ‏ابر، همچنان نور و انرژي مي‌بخشد سخن مي‌گفت و هرگز نه تعيين وقت براي ظهور كرد و نه مشكلات و كمبودها را ‏به پاي حضرت نوشت، آيا او ادعاي الوهيت يا ربوبيت براي حضرت و يا براي خود كرد؟ آيا اگر صاحب اصلي انقلاب ‏را حضرت ولي عصر (عج) مي‌دانست، قصد خرافه پردازي يا عوام فريبي و سلب تكليف از خود را داشت؟!‏
براي من جالب و در عين حال مايه تأسف بود كه چگونه يادآوري همين عقايد واضح شيعي و ديدگاه صريح امام (ره) با ‏وسعتي عجيب و تحريف‌هايي ناجوانمردانه از چپ و راست مورد حمله قرار گرفت!
نوشتند كه احمدي نژاد در هيئت ‏دولت موقع نهار، يك ظرف غذا هم براي حضرت روي ميز مي‌چيند! احمدي نژاد در دوره شهرداري، مسير حركت ‏كاروان حضرت از مكه به تهران را پيشاپيش آسفالت كرده است! احمدي نژاد مدعي ارتباط با حضرت شده و گران ‏شدن برنج را، محصول مديريت حضرت و تصميم ايشان دانسته است! و اين در حالي بود كه من چند بار گفته ام كه ‏برخي گرانيها، و نه همه آنها، اتفاقاً محصول مديريت پنهان و ائتلاف مافيائي در بازار با برخي سياستمداران از همان نوعي ‏كه گفتم و كار كساني است كه پس از سه سال، هنوز هم رأي مردم را فصل الخطاب ندانسته و به اراده مردم در ‏انتخابات رياست جمهوري نهم، تسليم نشده اند و از مردم و دولت، يكجا انتقام مي‌گيرند.
متأسفانه آنانكه مسئول ‏رسيدگي و اجراي عدالت اند نيز اصل وجود مفسدين اقتصادي را منكر مي‌شوند و گويا پيام هشت ماده‌اي رهبري را ‏هم شعاري و عوام فريبي مي‌دانند! مشاهده نور خدا در عالم سياست و در فتوحاتي كه پياپي در لبنان فلسطين تا عراق و ‏ايران و حتي در نيويورك، به نفع ارزشهاي انقلابي و اسلامي واقع مي‌شود، براي آنان كه در دامان فرهنگ توحيدي ‏امام خميني پرورش يافته اند و براي نسل انقلاب چيز عجيبي نيست بلكه نديدن اين‌هاله‌هاي نور است كه عجيب وعيب ‏است.
آري، حجت خدا، زنده و حاضر است و ادامه حيات در روي زمين، به اذن خدا، پيوسته به حضور حجت الهي در ‏زمين است و حضرت، اين انقلاب را و شيعه و مسلمين را و بلكه مستضعفين عالم را به حال خود، رها نكرده و نخواهد ‏كرد. آري هرگز خداوند خود را كنار نكشيده و امور عالم و آدم را به كسي جز خود واگذار و تفويض نكرده و اين ‏تفكر غاليان است اما خداوند از طريق ولي و حجت خود، عالم را مديريت و تدبير مي‌كند و مفهوم ولايت تكويني ‏اولياي الهي، همين است.
ما مفتخريم كه سياستمدار به آن معني كه در ابتدا گفته شد نيستيم و ان شاء الله هرگز هم ‏نخواهيم شد. ما بايد همچون امام خميني (ره) باشيم كه خود را در محضر خدا و عامل اجرايي دين خدا و در خدمت ‏حجت خدا مي‌ديد و نه براي خود، استقلال و منيتي قائل بود و نه براي دشمنان و ابرقدرتها، كمترين حيثيت و قدرتي ‏مي‌ديد. و لذا نه مي‌ترسيد، نه مأيوس مي‌شد و نه هرگز دچار غرور مي‌گشت.‏
سالگرد 14 و 15 خرداد، فرصتي براي بازگشت به جهانبيني توحيدي و‌هاله معنوي خميني بزرگ است و ملت ما هم ‏انتظار فرج از نيمه خرداد مي‌كشد.‏
اين دولت در سه سال گذشته كوشيده است با جهان بيني امام راحلمان، به صحنه بنگرد و تفكر معنوي آن مجاهد عارف ‏را خرافه نمي‌داند. سراسر زيارت جامعه كبيره كه امام آن را ترك نمي‌كرد حاوي همين جهان بيني توحيدي و شيعي ‏است و در عين حال اين دولت هرگز ضعف‌ها و خطاهاي احتمالي خود را در عرصه سياست يا اقتصاد به پاي امام و ‏والاتر از او حضرت وليعصر (عج) ننوشته و امروز كه با افتخار و كمال قدرت، سال چهارم خود را نيز از مبدأ 15 خرداد ‏با نشاطي همچون سال اول و روز اول به قصد تحولات بزرگ در عرصه‌هاي مهم مديريت و اقتصاد كشور آغاز مي‌‏كند، شجاعانه مسئوليت آن را مي‌پذيرد و صادقانه، بر وجود موانع ساختاري و سياسي و مافيايي نيز تأكيد مي‌كند.
اما ‏به دور از هر نوع بهانه جويي و عافيت طلبي، اعلام مي‌كند كه تا آخرين ساعت و دقيقه اين دولت، به وظيفه خود در ‏برابر خدا و مردم، عمل مي‌كنيم و با استفاده از نخبگان همفكر، موانع را به لطف خدا كنار مي‌زنيم زيرا چنانچه پيشتر ‏نيز گفته ام، بدون اصلاح بزرگ در سامانه اقتصادي كه اركان آن عبارتند از “نظام مالياتي”، “گمرك و واردات و ‏صادرات”، “نظام تأمين اجتماعي”، “نظام پولي و بانكي”، “نظام يارانه‌ها”، و “سيستم توزيع كالا و تجارت داخلي”، نه ‏توسعه مداران به توسعه خواهند رسيد و نه عدالتخواهان به عدالت، نزديك خواهند شد و اين دولت كه در پي “توسعه ‏عدالت محور” است با همه قدرت و پشتيباني ملت و حمايت رهبري و همكاري مجلس به فضل خدا در اين يكسال، ‏كليد تحولات بزرگ علمي و حساب شده در اين عرصه‌ها را خواهد زد.‏
اگر دهه چهارم انقلاب، دهه “پيشرفت و عدالت” است، بدون تغييرات بزرگ در اين چند عرصه، هيچ كاري نمي‌توان ‏كرد. هنر بزرگ، آن است كه به خداوند، اعتماد كنيم و “مردم” را باور كنيم،‌هاله‌هاي نور را ببينيم و به عنايت حضرت ‏‏(عج)، دلگرم باشيم، و راه خميني عزيز را نه با زبان، كه با ذهن و قلب و دست، ادامه دهيم، نسخه‌هاي ترجمه‌اي را ‏تبديل به متن مقدس نكنيم و به عقل و تجربه و انديشه ايراني و جوانان دانشگاهي خود نيز احترام بگذاريم زيرا چنانكه ‏امام عاشقان و مقتداي عاقلان گفت: “ما مي‌توانيم”. ملت ما توانست و به فضل الهي بيش از اين‌ها نيز خواهد توانست.