ما به هویت فردی، نام خود را اطلاق می‌کنیم. اما این خود چیست و واجد چه خصلتها و ویژگیهایی است. نسبت این خود با بدن و فکر چیست؟ این پرسش و دهها پرسش دیگر در باب این مفهوم مهم فلسفی مطرح است. چرا باید تصور کنیم که خود جوهری بسیط بدون اجزای جوهری است؟ لووی این پرسش را تغییر می‌دهد: اجزای خود چه‌ها می‌توانستند باشند ؟ اگر اذعان کنیم که این خود بدن یا جزو بدن نیست آنگاه اجزای بدن نمی‌توانستند اجزای خود باشند مگر آنکه این خود اجزای دیگر غیرمادی نیز داشته باشد. اما این اجزا چه می‌توانند باشند؟ البته گزینه‌های آشکاری وجود ندارند. یک امکان این است که این خود اجزایی روانشناسانه را واجد است. امروزه رایج است ( همانگونه که در زمان دکارت رایج بود) که فرض کنیم اذهان از قابلیتها یا قطعات تشکیل می‌شوند.