پنج، شش ساله به نظر مي‌رسيد. دست‌هاي کوچکش هيچ شباهتي به دست‌هاي ظريف همسالانش نداشت. لباس‌هاي بزرگ‌تر از اندازه‌اي که به تن کرده و بسته آدامسي که به دست داشت، معصوميت صورتش را چند برابر کرده بود. جلوي رهگذران را مي‌گرفت و تا آدامسي به آن‌ها نمي‌فروخت، رهايشان نمي‌کرد. آخرين بسته آدامس را هم که فروخت، همان وسط خيابان بسته خالي را روي سر گرفت و بي‌توجه به نگاه‌هاي اطرافيان از ته دل خنديد. در وبلاگي آمده است: چهار، پنج ساله است؛ تا آدامسي از او نخري، رهايت نمي‌کند.دعواهاي‌شان مثل تمام کودکان همسن و سال خود بر سر يک شکلات يا يک اسباب‌بازي زيبا که در ويترين مغازه ديده‌اند، نيست. دعواهاي‌شان سر مسائل مهم‌تري مثل پول است، سر يک لقمه نان، سر معاش!