سيدشهاب سيدحسيني
يكي از سنت‌هاي حسنه‌اي كه در چند سال اخير در زمره برنامه كنفرانس‌ها و همايش‌هاي ملي و بين‌المللي روابط عمومي در ايران قرار گرفته است، معرفي، تقدير و تجليل از پيشكسوتان، اساتيد پيشگام و چهره‌هاي ماندگار روابط عمومي در ايران و حتي جهان است و در اين مسير برنامه‌ريزان و مجريان اينگونه كنفرانس‌ها در اين بخش نيز در حال رقابت با ديگري براي شناسايي و معرفي چهره‌هاي جديد در اين عرصه هستند، هرچند كه همانطور كه اشاره شد نفس اين معرفي و تجليل كاري ارزشمند و قابل تقدير است ولي در اين ميان آنچه قابل تامل و تعمق است آنكه معيارها و شاخصه‌هاي شناخت، معرفي و تجليل از اين بزرگان بايد تابع اصول و منطقي عملي و همه‌جانبه باشد، به عبارتي ديگر فرد و شخصيتي بايد در قالب هر كدام از اين الفاظ به جامعه روابط عمومي معرفي شود كه شموليت اين علم، فن و حرفه را به طور جامع داشته باشد. شخصيتي كه پژوهشگر، نويسنده و داراي تاليف‌هاي متعدد در اين زمينه و همچنين داراي سوابق ديرينه علمي، مديريتي و اجرايي در روابط عمومي بوده و سال‌ها در اين زمينه تحقق و تجربه كرده باشد و جامعه روابط عمومي ايران بر انتخاب وي اتفاق‌نظر كلي داشته باشد نه اينكه به سمتي پيش رويم كه فارغ از شاخصه‌هاي اصلي به يكي دو توانمندي فردي و يا مصلحت‌انديشي، اساتيد پيشگام و چهره ماندگار روابط عمومي معرفي كنيم كه گاها برخي از اين افراد، انديشمندان قابل تقديري در ساير حوزه‌هاي علوم اجتماعي، ارتباطات و روزنامه‌نگاري بوده‌اند نه روابط عمومي، لذا به نظر مي رسد بايد رويه‌اي از سوي مجريان اين كنفرانس‌ها ايجاد شود كه اگر در سال فردي به عنوان پيشگام يا چهره ماندگار در روابط عمومي ايران با آن شاخصه‌هاي اصلي وجود نداشت ضرورتي به معرفي فرد و شخصيتي جديد نباشد. تا اعتبار و جايگاه چنين سنت حسنه و مبارك و ارزشمندي در تردد افكار عمومي جامعه روابط عمومي كاهش نيابد. در اين نوشتار رويكرد با هيچ فرد و شخصيتي در اين عرصه نيست چراكه حتي برخي از اين افرادي كه به عنوان استاد پيشگام يا چهره ماندگار روابط عمومي معرفي شده‌اند خود اعتراف كرده كه حوزه تخصصي و اصلي فعاليت‌شان در زمينه علم روابط عمومي نبوده و تنها لطف مجريان اين كنفرانس‌ها شامل حال آنان شده است.