آشنايي با نويسنده
- فوق‏ليسانس مديريت دولتي
- مدرس دانشگاه و استاد مباني ارتباطات و روابط عمومي
- حدود 12 سال سابقه اجرايي و مديريتي
- صاحب مقالات متعدد فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي در جرايد، مطبوعات و نشريات تخصصي
- عضو انجمن متخصصان روابط عمومي

12 - شركت در جلسات درون و برون سازماني و صنفي و حرفه‏اي
13 - استفاده از دستاوردها و نتايج فعاليت سايرين در امر توسعه و بهبود سازمان
14 - تلطيف فضاي سازمان در هنگام بروز مشكلات و سوانح
15 - مرتبط بودن با دانش حرفه‏اي نوين و تغيير و تحولات مربوطه
16 - عضويت در سازمانها و انجمن‏هاي علمي تخصصي ذيربط
17 - ياري‏رساني به مديريت دير اتخاذ تصميمات عقلايي و بهينه
18 - تغذيه مناسب فكري و علمي و خبري واحدهاي سازمان
19 - وظيفه سخنگويي سازمان
20 - انجام فعاليت‏هاي رفاهي و عمومي مانند اردوها، تورهاي سياحتي، زيارتي و...
21- تنظيم مطالب و اطلاعيه‏هاي لازم جهت تابلوهاي اعلانات
22 - تهيه گزارش‏هاي عملكردي و آماري لازم
23 - برگزاري مناسبتها و مراسم فرهنگي و مذهبي، جشن‏هاي دانش‏آموزي و دانشجويي و...
24 - انجام مشاوره‏هاي فرهنگي، هنري و مددكاري اجتماعي

3- مديريت روابط عمومي و مديريت سازمان
روابط عمومي با دو گونه مدير سروكار دارد:
1 - مدير واحد روابط عمومي
2 - مدير سازمان (وزير، مديرعامل، رئيس و...)
در اين ميان هر دو مدير فوق را مي‏توان از دو منظر بررسي كرد:
1 - اينكه اساساً هر دوي آنها اعتقاد به روابط عمومي داشته باشند يا خير؟
2 - اينكه اساساً هر دوي آنها آشنا و كاردان نسبت به روابط هستند يا خير؟
در بحث گردانندگي و اداره واحد روابط عمومي بايد ميان دو مقوله مديريت و رهبري تمايز قائل شويم؛ چراكه يك نفر ممكن است مدير باشد ولي رهبري نداند و از طرفي كسي باشد كه خوب رهبري كند ولي مديريت نداند. حقيقت آن است كه روابط عمومي بيشتر با مقوله رهبري سروكار دارد و قرين است تا مديريت.
زيرا در تعريف رهبري گفته‏اند كه: رهبري عبارت است از توانايي و قدرت. نفوذ و تأثير در ديگران كه همانا يكي از آرمانها و وظايف اساسي روابط عمومي‏هاست؛ در حاليكه در تعريف مديريت گفته شده كه: مديريت يعني هنر انجام دادن كارها به وسيله ديگران.
حال، اگر هر دو (مدير روابط عمومي و مقام عالي سازمان) اعتقاد به روابط عمومي داشته باشند و به آن صرفاً به عنوان رفع تكليف و الزام سازماني نگاه نكنند و درعين حال هم رهبر باشند و هم مدير، نتيجه خواهيم گرفت كه »نان روابط عمومي در روغن است« و روزگار بر وفق مراد. اما اين، همه مطلب نيست و واقعيت آن است كه امروزه به ندرت سازماني را مي‏توان يافت كه ويژگي‏هاي فوق را داشته باشد!؟

4 - علل موافق نبودن و
حمايت نكردن مدير عالي سازمان
از روابط‌عمومي
1 - شما به عنوان مدير عالي سازمان، اصلاً با چيزي به نام روابط عمومي موافق نيستند.
2 - روابط عمومي را موجودي مزاحم تلقي مي‏كنيد.
3 - فرد شايسته‏اي را نيافته‏ايد براي مديريت روابط عمومي بگماريد.
4 - روابط عمومي را واحدي مي‏دانيد كه سنگ ديگران را به سينه مي‏زند.
5 - فرهنگ كاري و سازماني شما با روابط عمومي‏تان سازگاري ندارد.
6 - خودتان اساساً از روابط عمومي سررشته‏اي نداريد.
7 - روابط عمومي‏تان نمي‏تواند از پس خود برآيد.
8 - آنچه شما مي‏خواهيد با آنچه كه روابط عمومي انجام مي‏دهد، همخواني ندارد.
9 - روابط عمومي را يك الزام سازماني مي‏دانيد نه يك ضرورت.
5 - توصيه‏هايي براي بهبود وضعيت روابط عمومي‏ها
الف( به روابط عمومي خود پر و بال دهيد و از گستردگي نهراسيد.
ب( ببينيد روابط عمومي‏تان كجاست و در كجا بايد باشد.
پ( با جرايد و مطبوعات و عامه مردم و سئوال‏كنندگان دوست و پرجاذبه باشيد.
ت( از مصاحبه‏ها و ظاهر شدن جلوي دوربين‏ها و ضبط صوتها هراس نداشته باشيد.
ث( مدير و كاركنان روابط عمومي را از شايستگان و آگاهان انتخاب كنيد نه محلي براي افراد وازده، بي‏انگيزه و بي‏صلاحيت.
ج( روابط عمومي را چشم و گوش و قلب سازمان بدانيد كه بدون آنها زندگي ميسر نيست.
ح( به روابط عمومي اختيار و مسئوليت لازم را بدهيد و اگر مي‏بينيد كه با وجود تمام مشكلات و نارساييها، روابط عمومي شما هنوز هم تاب و توان و رمقي دارد قدر آن را بدانيد.
خ( روابط عمومي را به وسايل و تجهيزات كافي و پيشرفته مجهز سازيد.
چ( روابط عمومي گلي است از گلهاي خوش بوي سازمان. آن را افكار سنتي خود پژمرده نسازيد.
منابع و مآخذ:
1- روزنامه اطلاعات، شماره 21128 مورخ 76/5/28، مقاله »مروري بر جايگاه و رسالت روابط عمومي‏ها«.
2- فصلنامه تحقيقات روابط عمومي، مقاله »آقاي مدير، روابط عمومي خود را تحويل نگيريد«، شماره سوم، سال اول، تابستان 1378.
3 - جزوه درسي »منابع انساني«، تأليف دكتر اسماعيل محمدي، انتشارات دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركزي.
4 - ميركمالي. سيدمحمد، »رهبري و مديريت آموزشي«، نشر يسطرون، چاپ پنجم، اسفند 1378.
وظايف روابط عمومي بسيار سنگين بوده و در واقع مسئوليت حساسي را بايد پاسخگو باشد، يعني از يكسو بايد حامي منافع سازمان باشد و از طرف ديگر حامي منافع مصرف‏كننده، البته اين فلسفه در بلندمدت مشكل را رفع مي‏كند، يعني سازمانهاي موفق سود خود را با سود جامعه گره مي‏زنند و همين مرام، سازمان را به مشتري‏گرايي سوق مي‏دهد.

مصاحبه
در مصاحبه با دكتر “علي‏اكبر فرهنگي” عنوان شد:
فلسفه خدمتگزاري روابط عمومي و ضرورت استقرار نظام حقوقي اخلاقي
× دكتر “علي‏اكبر فرهنگي” در يك نگاه:
- متولد سال 1322 در طالقان
- ليسانس و فوق‏ليسانس مديريت بازرگاني
- دكتراي مديريت و دكتراي ارتباطات
- فوق دكتراي ارتباطات سازماني
- استاد پايه 18 دانشكده مديريت دانشگاه تهران
- رئيس گروه دكتراي ارتباطات دانشگاه آزاد اسلامي
- بنيانگذار و رئيس گروه مديريت رسانه در دانشگاه تهران
- داراي 12 جلد تأليف از جمله كتابهاي: ارتباطات انساني، ارتباطات غيركلامي، تكنولوژي و تكامل فرهنگي، اصول مديريت، مديريت بازاريابي، مديريت استرس، مديريت تحقيق و توسعه
- داراي مجموعه اشعار »رستم در مغاك« (در دست چاپ)
- سوابق اجرايي: رئيس گروه مديريت دانشگاه الزهراء، معاون پژوهش دانشكده مديريت دانشگاه تهران، مدير بازاريابي و فروش گروه صنعتي مينو
- مشاور مديريت شركت‏هاي لاستيك كرمان، ماشين‏سازي تبريز، سازمان مديريت صنعتي و...
تحقيقات روابط عمومي: جناب آقاي دكتر “فرهنگي”! موضوع ويژه يازدهمين شماره نشريه ما »اخلاق در روابط عمومي« است. همانطور كه استحضار داريد روابط عمومي داراي موازين حرفه‏اي بوده و حتي در بعضي از كشورها - كه در اين حرفه پيشرفت داشته‏اند - دادگاههاي رسيدگي در اين باره شكل گرفته است. در كشور ما علي‏رغم تأكيدات مذهبي و فرهنگي در خصوص توجه ويژه به موضوع اخلاق، اقدام خاصي كه نشانگر آغاز هر گونه حركتي باشد، به چشم نمي‏خورد.
بعضي‏ها اعتقاد دارند تا زماني كه مسائلي چون بودجه، تشكيلات و... روابط عمومي حل نشده، براي اين اقدام ضرورتي نيست. ما بر اين باوريم حتي اگر درباره موضوعات مرتبط با روابط عمومي به اولويت‏گذاري بپردازيم، اخلاق رتبه نخست را به خود اختصاص مي‏دهد. نظر جناب عالي چيست؟
× دكتر “فرهنگي”: بحث اخلاق در سالهاي اخير نه تنها در روابط عمومي، بلكه در ساير زمينه‏ها نيز بحث اساسي و كليدي است. در سالهاي اخير در اكثر كتابهاي مديريتي، يك فصل را اخلاق به خود اختصاص داده، لذا اين مفهوم، مفهومي جاافتاده و موضوع روز است، اما اينكه اين اخلاق چگونه بوده، تابع چه مفهومي است يا در روابط عمومي چگونه بايد باشد و آيا مجاز است هر كاري را انجام دهد يا نه؟، به فلسفه‏اي برمي‏گردد كه اساساً به دنبال تعيين هدف روابط عمومي است. اگر ما مفهوم خدمتگزاري را براي اين منظور انتخاب كنيم، اين مفهوم خود چهارچوب مشخصي را براي ما تعيين مي‏كند. لذا اگر قرار باشد ما خدمتگزار خوبي باشيم، اين پرسش مطرح مي‏شود كه چگونه بايد عمل كنيم. آيا يك خدمتگزار خوب به ولي‏نعمت خود دروغ مي‏گويد، او را به ورطه مي‏اندازد يا سعي مي‏كند در تمامي زمينه‏ها، حامي منافع او باشد؟
اين فلسفه كه امروز به صورت شفاف و روشن در سازمانهاي توليدي و بازرگاني كه هدفشان كسب سود است، بيشتر مورد توجه قرار گرفته است؛ يعني اينكه «سود شركت در قبال منافع مصرف‏كننده خواهد بود»، براي مثال توليدكننده خودرو، خودرويي توليد مي‏كند كه در كنار كيفي بودن، پاسخگويي خواسته‏هاي مصرف‏كننده هم باشد. اما اگر هم اين خدمات تا زماني باشد كه خودرو فروخته شود و فروشنده پس از آن، كاري به مصرف‏كننده نداشته باشد كه مثلاً خودرو پس از تحويل توسط او قابل استفاده است يا نيست، اين زماني است كه معناي آن خدمتگزاري خوب درك نشده است.
حال اين بحث مطرح مي‏شود كه در روابط عمومي هدف ما خدمتگزاري است يا اينكه نه سعي مي‏كنيم كه پست سازماني را اشغال كنيم، از مزاياي آن بهره‏مند باشيم و به كسي هم پاسخگو نباشيم، در اين حالت، اخلاق حاكم بر رفتار ما اخلاق ديگري است، اما اگر خود را خدمتگزار و مدافع سازمان از يكسو و حامي مصرف‏كننده يا مخاطب از طرف ديگر بدانيم، آن موقع درك دومين كار براي جاانداختن اخلاق حرفه‏اي، استقرار نظام حقوقي اخلاقي روابط عمومي است.
ادامه دارد